De wet van M...

Ik zal jullie iets vertellen wat jullie al weten. Deze wereld is niet alleen zonneschijn en regenbogen.

Zondag deden Wouter en ik een rustige duurtraining. 1 van de onderwerpen tijdens onze tocht van 3 uur en 25 minuten was de valpartij van Wouter zijn vriend eerder vorige week. Op een stuk slecht onderhouden fietspad (lees putten en veel groen mos...) slipte hij. Zwaar verdict; schouderblad verbrijzeld... maanden out, misschien zelfs nooit meer pijnvrij op de fiets...
We sloten onze training zondag af met de woorden 'voorzichtig é volgende week, ze voorspellen winters weer!'.
Maandag 21 januari 2019
6.06 uur de wekker, opstaan, fietskleren aan. Toch een extra laagje aandoen want de diepvries staat open buiten. De Garmin toont -4,8 graden. 47 minuten later kom ik aan op mijn werk. Het moest precies niet veel verder zijn. De vingertoppen en tenen zouden het niet langer volhouden. Ben ik dan de enige die altijd koud heeft aan de handen en voeten?

Na de middag staat een training gepland. Menen richting het Heuvelland. De zijkant van de Kemmel en de Monteberg staan enkele keren op het menu. De zon schijnt maar de temperatuur komt niet boven 0 graden. Het gevoel is niet super. Dus blijf ik mooi in de rustige zone klimmen. Ik draai af en neem de weg die ik de laatste maanden wel al vaker nam. Ik passeer in Ieper langs de minst drukke wegen want de scholen lossen de kinderen. Ik ben bijna voorbij de drukte. Enkel nog passeren in Sint-Jan...
Ik zweet maar krijg het wat koud. Ik reken uit dat ik net op tijd zal zijn aan de schoolpoort om Briek op te halen. Ik rij op het fietspad langs de Brugseweg. Ik kom aan het kruispunt van de Brugseweg - Groenestraat en de Potijzestraat. Voor mij zie ik een witte bestelwagen stoppen. Netjes voor het fietspad. Ik hoor geen auto's in mijn rug.

Enkele seconden later lig ik met mijn gezicht tegen het vieze, koude asfalt. Overal pijn. Koud.
Witte vlekjes voor je ogen. Je opent je ogen en ziet alleen wat schoenen en benen. Je hoort enkele mensen praten...
'wie belt de ambulance?...
'goat het meneer?...
'best bluven lign é'...
'meneer, kga met een beetje papier je bloed afwrijven in je gezicht'...

Ooo neeee, g o d v e r d o m m e ... is het enige wat ik dacht... en meer dan  aaaaaaaaaaa kwam er niet
uit mijn mond.
Kunnen we iemand opbellen meneer?  Ik toon mijn rechterarm. Aan mijn pols heb ik een bandje met daarop mijn naam, telefoonnummer bij nood, bloedgroep en quote "I live to bike!"
Enkele minuten later staan de ambulanciers naast mij. Ze brengen mij naar het Jan Ypermanziekenhuis in Ieper. Amper 1 km verder.
Aangekomen in de spoeddienst moeten al mijn kleren uit. Beeld je in dat je 5 lagen kleren aanhebt, korte broek en lange broek. Je amper je ledematen kan gebruiken en een onhandige verpleegster je probeert te ontkleden...
Ze start met mijn overschoenen. Die had ze nog nooit gezien in haar leven denk ik. Ze merkt op dat er een rits zit achteraan. Die doet ze maar half open en trekt overschoen en schoen eronder in 1 keer uit. Tof!!
Mijn kapotte kledij steekt ze in een witte ziekenhuiszak. Daar zit ik dan... Met mijn Defeet koerskousen nog aan en een modieus wit ziekenhuisschortje. Rillend van de koude vraag ik of ze enkele dekens kunnen brengen. De eerste pijnstiller mag ik opzuigen en ze beloven mij snel foto's te nemen.

De pijn is feller geworden en in de hoeken van mijn ogen voel ik een traantje komen...
is dit nu een einde van mijn Cape Epic avontuur ... nog voor het start... nee toch...?

Dan stapt de Politie ARRO Ieper binnen. Ze hadden al een verklaring genomen van de bestuurder en de getuigen. Nu waren ze bij mij. Raad eens wat het eerste is wat ik moet doen?
Kan je eens blazen hierin? Heb je gedronken?....
De agent noteert met zijn balpen mijn verhaal... hebben zij nog geen digitale middelen om onmiddellijk een pv op te maken? Geen extra werk nadien om nog eens alles te digitaliseren. Alles kan direct gemaild worden naar het slachtoffer en doorgestuurd worden naar de verzekering.

Momenteel ben ik dus nog steeds aan het wachten op de verklaring... Meer dan 24 uur later...
De agenten waren ook al mijn fiets, die bij de café op de hoek werd binnen geplaatst, geweest.
'Wukne velo is da meneer? Nen koersveloo met dikke banden ofzo, ween da nog niet vele gezien?"
Dat noemen ze een gravelbike, meneer de agent. Oe?
"Jag, jis gebroken wei joen velo..."
"Meuke vragen oeveele datn gekost eet?" Nie vo de verklaringe wei, geweune voe te weten...?

Ik dacht dus echt eventjes dat ik in een scène van 'Eigen Kweek' zat.
Ze brengen mij naar de scanner. Hoofd en vitale organen worden gecontroleerd . Daarna gaat het naar de RX. Daar zit ik in een volgende scène van Eigen Kweek. Eventjes terug in de tijd, toen ik nog in Ieper naar school ging.
"Meneer, gaje gie olleene ut joen bedde kunnen en rechte stoan? We goan ne keer loeren é, enai! "
Even vertalen voor de niet Westvlamingen,
Meneer, gaat het lukken om alleen uit je bed te komen en recht te staan? We gaan eens alles controleren.
Ik sta in 5 etappes recht en merk 2 minuten later dat ik duizelig word. Mijn laatste maaltijd was om 11u30 en ik was al 3 uur aan het fietsen in de vriestemperaturen. Om 16 uur ongeveer aangereden en ondertussen was het 18 uur. Geen drank, geen eten ... ja dan kan dit gebeuren zeker.
"Op het eerste zicht zie ik geen breuken"
Terug in de spoedkamer komt de arts me vertellen dat ik naar huis mag, wel rond 19 uur 30. Ik krijg nog een pijnstiller en een verband voor de linker schouder. Die voelt niet ok.
Ik moet woensdag op bezoek bij de orthopedist. Dan kunnen ze spieren, pezen of het kapsel errond onderzoeken.
In de vrieskoude op mijn kousen kruip ik in de auto en brengt mijn thuisverpleegster 😍 ons naar huis. We passeren nog bij de café op de hoek. De stoelen staan al op de tafels maar de cafébaas was nog alert. Ze steken mijn kapotte gravelbike (achterbrug doormidden) en helm in de auto.
Thuis meet ik kort de schade op. Neem nog een pijnstiller en bekom even van dit ongeval.
Ondertussen bel ik Rigobarto, onze kiné, op, om te weten wat ik dinsdag best doe.
Alles moet toch goed komen. Daar gaan we alles aan doen!
Ook de captain of the dreamteam belt me op.
Daarna ga ik voorzichtig op mijn rug in bed liggen. Hopelijk kan ik wat slapen.


De ganse nacht hoor ik het lawaai van de inpakt van de auto en ikzelf tegen de grond. Ik zie telkens opnieuw de auto naar mij toe rijden.

8 uur later sta ik op. Heel wat administratie te doen. Werk, attesten, bellen...
Ik zie mijn helm liggen en adem even diep in, ook al doet dit pijn.
Mijn Scott helm is op drie plaatsen aan de binnenkant volledig gebarsten. Ongelooflijk...   deze heeft mijn leven gered.

De ganse dag besef ik dat dit wel anders kon afgelopen zijn. Maar mijn engelbewaarder hierboven heeft zijn werk goed gedaan.

Nu kan ik enkele dagen rust nemen. Veel water drinken. Groenten en fruit eten. Alles laten genezen en alles dan rustig opnieuw activeren. De mensen die ik rond mij heb zullen mij daar zeker in helpen.
Iedereen die me al een berichtje stuurde of me opbelde wil ik bedanken. Zo blijf je verstrooid. Kan je je verhaal vertellen en denk je aan morgen.
Net vandaag werden de eerste stukken Gobik kledij geleverd. We blijven dus met onze focus op de Cape Epic gericht.

Morgen weet ik meer. Maar ik geef niet op.
Eindigen doe ik met de woorden van Rocky Bilbao:

"it's about how hard you can get hit and keep moving forward !!"

Tot de volgende!


Sponsored by Archi-Co, 2Rebuild, Van Trimpont, VegaBike, Fietspositionering DM, Scott,
                      Bank Delen, KoersKaffee, Gobik.

2019...

Het jaar 2019 is ondertussen uit de startblokken geschoten. Die eerste dagen, weken is het telkens met z'n allen elkaar 'het beste wensen' of 'ne gelukkig nieuwjoar' zeggen.
Wat ik vaak mocht horen is 'tga doar rappe zien wei nu den Epic'.
Wie naar 'Eigen Kweek' kijkt zal stilaan vertrouwd geraken met ons dialect uit West-Vlaanderen.

Net zoals de dialoog in de eerste aflevering van de derde reeks 'Eigen Kweek':

De nieuwe korpschef van het lokale politiekantoor in Wijtschate bepaalt enkele nieuwe regels.
'Vanaf nu geen Diksmuidse boterkoeken meer op het werk. Er zijn enkel sporen van suiker, bloem en vingers van agenten te vinden. 
Eeuh Chef, en eeeuuhh lukken, mag dat nog? Das drooge...
Lukken? Wat is dat lukken?

Hilarisch!!!    'Lukken' zijn dus harde koeken van Jules Destrooper, die ook na Nieuwjaar vaak uitgedeeld worden aan elkaar.
Maar 'ga da wel lukken gunter'? , is natuurlijk ook Westvlaams. Gaat het lukken om klaar te zijn voor de Cape Epic... ?     We doen ons best!!

Inderdaad, nog 10 weken voor Wouter en ik aan de proloog staan van de Absa Cape Epic. Eerlijk, ik ga ermee slapen en ik sta ermee op. We zijn aan de volgende voorbereidingsfase gekomen op het vlak   van trainingen. Vanaf januari staan al meer specifieke trainingen gepland. De rustige duurtrainingen worden nu ook nog gecombineerd met intensievere momenten. Samen met krachttraining, core-training en lenigheid naast de fiets. Het mag al wat sneller, harder of hoger gaan. Dit kan je alleen maar doen als de basisuithouding in orde is. De eerste week van januari was ik in de Ardennen. Gelukkig nog geen sneeuw. Ik kon er enkele langere beklimmingen doen, weliswaar op de weg. Er passeerden enkele gekende hellingen onder de wielen. Luik-Bastenaken-Luik in de winter is niet bepaald ideaal als je geen specifiek doel hebt. Ik ben maar enkele fervente fietsers tegengekomen. Maar de kilometers in de mooie natuur gaven mijn opnieuw extra motivatie om door te zetten nu.
Zolang het niet gaat sneeuwen of glad wordt op de weg, kunnen we verder trainen. Ik ben ondertussen aan mijn derde verkoudheid toe. Zolang het maar bij een snotneus blijft ben ik safe. Hoe dichter bij de start, hoe minder interessant het is om ziek te worden natuurlijk. Maar de langere uren in het vochtige weer helpen natuurlijk niet. De komende weken op tijd in bed, het geheim? Ik zie vele bikers de zon opzoeken, groot gelijk als je dat kan. Het verlangen naar de warme zonnestralen in Zuid-Afrika is bij ons veel groter. Maar het kan niet anders. Wat zal dat in maart genieten zijn!!

Binnenkort worden de namen bekend gemaakt van de prof mountainbikers die eveneens aan de start zullen staan van de Absa Cape Epic. Ook iets om naar uit te kijken, nietwaar... u leest er zeker meer over in mijn volgende post.

De afgelopen week werden ook onze Scott helm, schoenen en kousen geleverd. Wat is dit toch ferm gerief. We zijn beiden zo fier dat we met het beste materiaal kunnen biken in maart. Ja, je leest het misschien tussen de lijntjes, we kunnen bijna niet meer wachten om te vertrekken.

Als je de foto van de Groenlandberg hieronder bekijkt, dan kan je niet anders dan wegdromen!! Hij wordt vergeleken met de Mont-Ventoux in de Tour de France. Wat een prachtig landschap!

Eindigen doe ik met de woorden van Kate Courtney (huidige Wereldkampioene MTB XCO bij de dames) vandaag op Instagram:

JUST GO 💥👊
Don't think, just go! You might be surprised by what you're capable of.



Maak er een geweldig jaar van!!


Nino B




Sponsored by Archi-Co.be, 2Rebuild.be, Van Trimpont, VegaBike, Fietspositionering-DM.be, Scott,
Bank Delen, KoersKaffee, Gobik.

Meten is weten.

De laatste 14 dagen van 2018...
De meeste fervente en minder fervente fietsers kijken dan even terug op hun fietsjaar. Ook de profrenners zullen de komende dagen via sociale media aan de buitenwereld tonen hoeveel kilometers ze gereden hebben. Vaak is het een onderling duel om aan de meeste trainingskilometers te komen, de meeste hoogtemeters of de meeste KOM besttijden.

Ik zal jullie hier niet mee lastig vallen. Ikzelf ben over het afgelopen fietsjaar best tevreden. Ik heb heel wat leuke momenten beleefd op de fiets. Zonder druk en met vaak een groot fun gehalte surplus.
Zowel de competitiewedstrijden in de cyclocross begin dit jaar (met natuurlijk mijn overwinning bij de Masters A in Beernem), het crosscountry seizoen met de mtb (Wallonia Cup, Benelux Cup), als de mtb marathons (La Reid, Cimes de Waimes, MTB Van Vlaanderen enz.) waren telkens topmomenten. Ook de ritten met ons PH.SDG dreamteam blijven in het geheugen hangen. (Rapha Ride, Kluisberg-trainingen enz.) Je goed voelen op de fiets zorgt ervoor dat de motivatie in tact blijft. Korte termijn doelen en enkele op lange termijn plannen, dat zorgt ook voor de blijvende motivatie. Train voor het doel dat je telkens in gedachten houdt bij elk moeilijk moment. Want die zijn er.
Bij mij komen daar nog een stuk diepe persoonlijke redenen bij. Je kan het gerust een stuk revanche noemen. Al diegene die niet in mij geloven of eerder neerbuigend doen of deden in het verleden zorgen voor een drive. Hierbij komt natuurlijk nog een dosis drang naar sport bij. Want ik kan niet zonder denk ik soms. De hormonen die vrij komen na sport zijn o zo verslavend...

Dat grote doel voor 2019, komt steeds dichterbij. Over amper 12 weken is het afreizen naar Kaapstad!!! Dit zorgt voor de dagelijkse energie om ervoor te gaan. De wintermaanden zijn niet bepaald ideaal om veel kilometers te malen. Het zijn eerder ideale weken om enkele kilo's bij te komen... Maar als ik een glaasje of hapje oversla, dan kan ik gerust een goede reden opgeven toch?

De afgelopen weken moest ik ook een moeilijke beslissing nemen. Onverwachts kreeg ik te horen dat ik welkom ben bij een sterk Belgisch MTB team. Ik start straks als Master 2 in 2019. Zowel XCO en XCM zullen hopelijk na de Cape Epic op de agenda staan. Ze zien in mij een biker die wel eens dicht kan eindigen of top10 rijden volgend jaar. Heel onverwachts allemaal. Het zorgt wel voor wat meer zelfvertrouwen, jup, datgene wat ik vaak wat tekort heb...  Maar ik zal mij de komende maanden volledig concentreren op mijn avontuur in Zuid-Afrika. Hoe ik daarvan zal thuis komen is niet duidelijk. Het seizoen zal hier in België op 'GO' staan en dan kan ik mij niet permitteren om eventjes rust te nemen voor mijn eventuele nieuwe team. Ik wil mij 100% inzetten als ik overstap en dat kan ik nu niet beloven. Vandaar eerlijk zijn duurt het langst denk ik. Wie weet wat de toekomst brengt...

Enkele tests zijn ondertussen al achter de rug. Conditietest, hartonderzoek bij sportarts, raadplegingen bij osteopaat, enkele materiaaltests en gisteren werd mijn fietspositie getest. Mijn positie op de fiets moet perfect afgestemd zijn of eerder de fiets aan mij bedoel ik. Dit moet me in staat stellen om comfortabeler en efficiënter te fietsen. Want de ritten kunnen 5, 6 tot 7 uur duren elke dag. Als je als een wrak van je fiets komt, dan zal het een ware calvarietocht worden. De kranten stonden er vol van de afgelopen weken. Alle wielerploegen stellen hun nieuwe fietsen en kledij voor. Daarbij doen ze aan bikefitting, zoals ze dit heten. Bij hen komt het nog vaak op aerodynamica aan. Bij mij zal dat niet het geval zijn, gezien mijn snelheid niet hoog zal liggen.
Uiteraard kan de gewone fietser als ik en velen onder ons ook dergelijke metingen laten uitvoeren. Vroeger was dit niet mogelijk. Maar nu dus wel, hoera!! Ik sta steeds open voor vernieuwing op alle vlakken. Vandaar dat ik langs ben geweest bij Dries. Hij is de man achter
FIETSPOSITIONERING-DM te Tielt. Hij doet dit volgens een vast stappenplan. Gesprek, lichaamsanalyse, flexibiliteit controleren, analyse op de fiets, zadeladvies, zadel-en stuurafstelling, voetpositie, traptechniek en eventueel aangepaste schoenzolen maken. Dit alles doet hij met veel geduld en passie voor het wielrennen! (www.fietspositionering-dm.be)
Je leest het goed, een ferme meting. Aangezien ik sommige dingen niet aan het toeval wil overlaten, ben ik dus bij Dries langs geweest. Ik moet zeggen, ik had niet verwacht dat ik nog veel progressie kon maken. Zoals mijn Scott Spark werd aangepakt en ikzelf ook natuurlijk, dat is onvoorstelbaar. Samengevat staat mijn zadel hoger, zit ik op een breder zadel, verder naar voor, is mijn stuurpen lager en verder geplaatst. In mijn schoenen zit nu meer ondersteuning vooral thv mijn rechtervoet. Mijn traptechniek kan ook nog veel efficiënter volgens Dries. Enkel mijn kader en wielen zou je denken zijn niet aangepakt...                           So man in progress!!! 
De komende weken gaan we dit uittesten. Hopelijk opnieuw een stap in de goede richting. Aan iedereen die gewoon graag fietst en ergens hinder van ondervindt, laat u opmeten!!! Je zal nog meer plezier hebben tijdens het fietsen!
Ik raad dan ook iedereen aan om de komende weken wat tijd voor jezelf te nemen en wat te sporten. Om het even welke sport. Het zal je deugd doen. Beleef plezier met anderen of kom tot rust door je individueel in te spannen voor iets! Wandel, lopen, fietsen,... komaan!

Let the force be with you!!

Nino B


sponsored by Archi-Co.be, 2Rebuild.be, Van Trimpont, VegaBike, Fietspositionering-DM, Scott, Bank Delen, Gobik en KoersKaffee.

Looking forward...

De dagen worden korter,
de nachten worden langer.
De wegen worden natter,
de paden worden vuiler.
De bomen worden kaler,
de weken vliegen voorbij.

En de trainingen worden intenser...

Om goed voorbereid aan de start te staan in maart 2019, moet ik rekening houden met de fundamentele aspecten van de trainingsleer. Gelukkig heb ik die goed gestudeerd toen ik nog op de schoolbanken zat, die kennis komt altijd wel eens van pas zo blijkt.

Het eerste aspect, ontwikkelen van de cardiovasculaire motor. Hierop werd de afgelopen maand de focus gelegd. Ik heb er net geen 1600 kilometer fietsen opzitten. Deze trainingen zijn niet bepaald moeilijk en sexy te noemen. Ze zijn zelfs saai, maar ze zijn de bouwstenen voor wat nog moet komen.
Ik probeer mijn tenger lichaam te laten wennen aan het steeds langer fietsen met zoveel mogelijk gebruik van de aanwezige zuurstof en vetten in mijn lichaam. Klinkt raar misschien, maar enkel op die manier kan ik de 8 dagen overleven tijdens de Absa Cape Epic 2019.

Ondertussen was het ook een maand waar vooral keuzes moesten gemaakt worden. Sponsors, kledij en verblijf voor/na de wedstrijd.

Met trots kan ik de volledige lijst sponsors aan u voorstellen die ons ondersteunen in onze grote droom.
Deze mensen zorgden de afgelopen weken voor de extra motivatie tijdens de lange rustige duurtrainingen. Als er mensen in je geloven en je steunen dan is het gemakkelijker om jezelf naar een beter niveau te tillen. Dan wil je hen en jezelf niet teleurstellen. Langs deze weg bedank ik hen dan ook voor het vertrouwen!!! DANKIE allen!

Hier zijn ze dan :

                                     

           Best een mooi lijstje!!!

De afgelopen weken waren ook cruciaal om onze gepersonaliseerde fietskledij te kiezen. Alle sponsors kregen een mooie plaats en de design is er eentje die gaat opvallen. We kozen voor een Spaans kledij merk, namelijk GOBIK. En of we daar blij mee zijn. Check gerust de website eens www.gobik.com!
Ze wisten ons ook een primeur te vertellen dat de enige echte Julien Absalon zal deelnemen aan de Cape Epic 2019 als ambassadeur van Gobik... zie je mij al staan naast de meervoudig Olympisch en Wereldkampioen mountainbiken? Ooohhh man man, wij met een outfit die dan nog eens cooler gaat zijn dan van gelijk welke ander team...    
Ook een dikke MERCI aan de enige echte designer van onze tenue, Lucas!

We vertrekken op woensdag 13 maart 2019 en landen in Kaapstad op donderdag. We hebben dus nog 3 dagen vooraleer we aan de start staan van de proloog aan de voet van de Tafelberg in Cape Town. De keuze voor ons verblijf is gevallen op Roodenburg House, gelegen in Rondebosch. (www.Roodenburghouse.co.za) Op wandelafstand van de Universiteit van Kaapstad. De eigenaar Pat heeft ons al verzekerd dat Wouter en ik in de suite mogen overnachten. Hij voorziet ook extra berging voor ons materiaal. Een hele geruststelling. Vanaf zondagavond slapen we dan 7x in een
1-persoonstent...

Vorige week werden de renners en teams bekend gemaakt die als amateurs aan de start zullen staan. Volgend jaar doen er een groot aantal Belgen mee. In totaal een kleine 50-tal. In onze categorie, het Master klassement, staan nog 9 andere Belgische teams ingeschreven. Zo komt er nog een gezonde ambitie bij om daar toch als eerste Belgische Master team te finishen... mag dat? Waarom niet.
Ook Erik Dekker en Maarten Tjallingii zullen onze concurrenten worden! Wow!
Via Facebook kreeg ik de dag nadien al een verzoek om lid te worden van een groepje van alle Belgische deelnemers voor 2019. Met de bedoeling om elkaar vooraf al te leren kennen en eens samen te trainen. Sommige reden de race al in het verleden en kunnen ons helpen met raad. I'm inn!

Over de professionele renners aan de start zal ik later wel nog eens schrijven.

December is ondertussen al een paar dagen ver. Als er iemand goesting heeft om eens samen te trainen, laat het weten!

Ik wil graag afsluiten met een quote uit de vroegere Rocky films:

'Real change comes from inside! '


NinoB


Sponsored by Archi-Co.be, 2Rebuild.be, Van Trimpont, VegaBike, Fietspositionering DM,
                       Bank Delen, KoersKaffee en Scott.



              





                                   

                                 



                               

Flandrien...

Steeds meer mensen spreken mij aan met de vraag; 'Hoe is het met de trainingen?'
Als er niet veel tijd is voor een deftig antwoord komt het vaak alleen op 'Goed' uit...
Maar daar weten jullie natuurlijk niet veel mee.

Woensdag 7 november 2018. Ik vertel jullie hoe mijn dag was.
De radiowekker staat op 6 uur 06. Na de wc-badkamer rituelen kom ik beneden. Ik kies mijn fietskledij aan de hand van het weer. Dus bekijk ik bijna elke dag mijn 3 weerapps. Er staat regen op het scherm. Op de buienradar zie ik dat ik nog net droog zal kunnen vertrekken. Deze namiddag zal ook nog nat zijn. Er zal een vrij krachtige wind uit het zuiden komen.
Na mijn ontbijtje vul ik 2 grote bidons met sportdrank en steek ik wat 'proviande' in mijn rugzak voor deze namiddag. Ik had een lange rustige training in gedachten dus moet ik energie genoeg mee hebben.
Mijn rit naar Menen (waar ik werk) is er eentje in de categorie 'wind op kop en duwen'. Ik kan kiezen, stevig doorduwen of rustig fietsen en mij aan het plan houden. Ik kies het tweede. Hartslag niet hoog laten komen, dus onder de 135 bpm blijven. De eerste regendruppels vallen ondertussen op mijn regenjas. Buien vallen er nog niet, gelukkig. Door de wind rij ik er vandaag bijna 50 minuten op.

Op school aangekomen is het vlug douchen en omkleden om aan de werkdag te beginnen. Er staan 2 LO-lessen op de agenda, de rest van de voormiddag is het vooral bestellingen plaatsen.
Tijdens de LO-lessen doe ik vandaag mee. Hoe enthousiaster ik ben, hoe beter de leerlingen zich inzetten. Ultimate frisbee is dan ook een toffe sport om de leerlingen te laten spelen. Dus mijn 2e sport van de dag is een feit.
Het is bijna middag. Ik eet enkele witte boterhammen met beleg en bekijk nog eens de weerapps. Deze namiddag geen school dus ik kan een lange training doen.

Omkleden en ik vertrek uit de fietsberging. Zal het lukken om 100 km te rijden? Een collega die op weg is naar haar auto spreekt me aan. 'oh, nog in da weer naar huis met je fiets'...  Ja... (het zal net iets meer zijn dan recht naar huis)
Ik rij de kortste weg naar de Leie. De wind uit het zuiden zorgt ervoor dat ik maar 1/4 van de rit tegen de wind zal moeten rijden. Het is al vaak andersom geweest.
Het valt op dat er op de Leie veel scheepvaart is. Vaak grote boten. Het jaagpad is nat en na enkele kilometers spat het water op. De keuze van kledij deze ochtend was de juiste.
Ik reken uit hoe ver ik kan komen om 4 uur te fietsen.
Het is de bedoeling dat ik een tempo fiets waarbij mijn lichaam zoveel mogelijk energie aanmaakt uit mijn vetreserves. Zo zuinig mogelijk in beweging blijven. Dat kan enkel aan een lage hartslag. Hoe hoger de hartslag, hoe meer ik ook koolhydraten verbruik. Die kan je maar beperkt aanvullen per uur. Men spreekt van 70 tot 90 g per uur. Dus elk uur moet ik aan de hand van drank en eten mijn tank bijvullen. Ondertussen ben ik in Kortrijk. Net voorbij het Gulden Sporen College gaat het fietspad over in gele steentjes. Bij nat weer niet zo leuk voor fietsbanden. Enkele honderden meters verder voel ik mijn band achteraan zachter worden. Wie vaak fietst, kent dat gevoel. Je gaat precies wat op en neer bij een leegloper. Je kijkt even tussen je benen naar beneden en je ziet de band breder worden. Dedju. ... Stoppen en de band vervangen. Ik zie een geel steentje zitten van daarnet. Als de weg nat is dan blijven de steentjes gemakkelijker kleven en prikken die sneller door het rubber.
Weg verder gezet passeer ik Desselgem. Het doet me elke keer denken aan Ijzeren Briek. Hij liep er school, leerde er fietsen en reed hier zijn eerste wedstrijd. Op het Briek Schotteplein hangt een grote foto aan de muur. Machtig!
Het beeld van de renners vroeger motiveert me tijdens lange trainingen. De Flandriens. Met zware fietsen, sportdrank bestond nog niet, laat staan energierepen. Kledij zoals nu was er niet. De wegen lagen er nog slechter bij dan nu. Maar ze bleven maar beuken, kilometers aan een stuk...
Waarom zouden wij dan moeten klagen...
Wat verder is het alsof ik over een meters lang tapijt moet fietsen. De afgevallen bladeren vormen een prachtig gekleurde weg tussen de bomen langs het water. De bomen vertonen nu trouwens heel mooie  kleuren.
Even opletten, een groepje grote witte ganzen vindt het niet zo leuk dat ik passeer. Voorzichtig ertussen rijden en wegwezen. Na een uur bereik ik Sint-Eloois-Vijve. Alles voelt nog goed. Dus rijden we verder richting Gent.
Het valt op dat ik geen enkele renner of wielertoerist tegenkom. Normaal rijden hier langs de Leie verschillende wielerpelotons. Te slecht weer? Nee toch...
Deinze komt in zicht. Aan de rechterkant liggen de plaatselijke voetbalvelden. Vroeger zijn ze me nog komen scouten toen ik in Varsenare voetbalde. Er is niks verder van gekomen. Beter misschien, anders had ik de fiets nooit ontdekt.
Ik passeer de E40 voorbij Nevele. Onder de brug natuurlijk. De Garmin toont bijna 50km. Verderop zal ik linksomkeer maken, nu ben ik in Landegem. Een mooie lichtgrijze kerk met speciale toren duikt op. Ik steek over en rij langs de andere kant van de Leie terug.
Ter hoogte van Nevele ontdek ik een nieuw fietspad. Het pad loopt apart van de weg langs de fruitbomen van de plaatselijke kweker. Dat is nu eens positief.
Ondertussen ben ik met de wind schuin op kop aan het rijden. Ik waan me even wielrenner en zet een waaier op. Ik rij op het kantje en kijk achterom. Ze zijn er allemaal af... eeeuuuhhhh ik zit alleen. Links van de weg vliegen de vogels weg. Ze zijn verstoord door een eenzame fietser. Meestal zijn het kraaien en eksters die ik zie. Veel ken ik niet van vogels maar deze 2 herken ik wel.
Als ik onderaan de beugel rij van mijn fiets, vandaag mijn gravelbike, zing ik vaak het volgende:

'Hoe sterk is de eenzame fietser die krom gebogen over zijn stuur tegen de wind zichzelf een weg baant' - ja klopt, het lied is van Boudewijn De Groot. Het helpt. Ik kan mijn tempo gelijk houden en bereik na 3uur de sluis in Ooigem.
Opnieuw tijd voor wat proviande. De peperkoek smaakt. Het laatste uur is terug met wat zijwind.
Aan de rand van het kanaal spot ik een reiger. Hij zit te wachten op zijn moment. Als ik op een meter kom, vliegt hij snel weg. Hoeveel dieren zal ik vandaag nog doen verschieten, vraag ik me af?
Het gevoel blijft goed. Mijn energiepeil daalt niet en de omwentelingen blijven soepel.
De vaartuigen van 2 uur geleden kom ik opnieuw tegen. Ze varen richting Roeselare. Aan de linker kant wapperen 2 vlaggen naast Café De Wante. Eentje is de Belgische vlag, de andere is die van Yves, de kersverse Flandrien 2018. Hier is zijn supporterscafé. Weliswaar gesloten vandaag, maar gisterenavond zal het bier hier rijkelijk gevloeid hebben na zijn overwinning.
Bestaan er nu eigenlijk nog Flandriens? Als je het mij vraagt, ik denk het niet. Zoals het vroeger koersen was, kan dit met niks meer vergeleken worden. Dat de beste Belgische wielrenner van het afgelopen seizoen zo geprijsd wordt, dat moet wel kunnen.
Dan toch, ik laat opnieuw eentje schrikken. Een fazant loopt wild in het struikgewas als ik voorbij kom. Er moeten echt weinig mensen met hun fiets buitengekomen zijn vandaag.
De ganse dag heb ik amper auto's tegengekomen. Maar op bijna 1 km van thuis moet ik de remmen ferm dichtknijpen. Een zwarte VW Passat verleent me geen voorrang. Mijn achterwiel slipt maar ik kan de auto ontwijken. Ongelooflijk hoe sommige bestuurders fietsers negeren.
Na 4 uur en 3 minuten kom ik aan. Met de 50 minuten van deze ochtend een totaal van 4 uur en 53 minuten in het zadel. Opnieuw een stapje vooruit want ik ben helemaal niet kapot. Voor het eerst voel ik wat ik wil voelen. Vooruitgang!
Tijd om de fiets te wassen, de kleren en mezelf. Mmm, de patatjes zullen smaken straks!
Alles klaarzetten voor morgen en op tijd in bed, want morgen is het opnieuw vroeg dag. De mtb staat al klaar met de lichtjes eraan. Morgen een nieuwe trainingsdag.

Eindigen doe ik met een quote van Briek Schotte:

'Oge an den arrivée nog weet va welke prochie daje zijt, is't teekn daje nie toet tenn ziet gewist'

Dat zal over 4 maanden wel anders zijn...



Sponsored by Archi-Co, 2Rebuild, Dhooghe Beachcleaners, Koerskaffee en Bank Delen.

Get used 2 the saddle...

Team Archi-Co I 2Rebuild was gisteren aanwezig op de sportbeurs WILL te Kortrijk.
Deze beurs werd voor de eerste keer georganiseerd in België. Een indrukwekkende lijst van (ex)atleten, coaches en bekende gasten waren er 2 dagen te gast. Daarnaast konden er enkele sportspecifieke trainingen, testen en gesprekken gevoerd worden.
Enkele weken geleden hadden Wouter en ik een bezoek gebracht aan Pulso, een sportlab waar je terecht kan voor advies, preventie, metingen en begeleiding in je favoriete sport. Een gans team staat voor je klaar om je in alle domeinen te helpen beter te presteren.
Op de sportbeurs konden we de nieuwe soort conditietest doen met fietscoach Matthias Boetens. Een lactaattest geeft je een persoonlijk beeld van je conditie. Het geeft ons ook een eerste indicatie van welke intensiteit we zullen kunnen aanhouden tijdens de Cape Epic. Aan de hand van deze test kunnen er persoonlijke trainingszones bepaald worden. Deze zullen we de komende maanden strikt moeten volgen. We kennen nu ook onze FATmax, VLAmax en CARBmax. Allemaal nieuwe gegevens voor ons.
Wouter was het eerst aan de beurt. Terwijl Tia Hellebaut een presentatie gaf in 'the Stadium', prikte Matthias het melkzuur uit het oor van mijn ploegmakker. Het leek alsof de wattages geen vat kregen op Wouter. Met de glimlach werkte hij zijn inspanningsblokken af. Wouter had de laatste maand al flink wat getraind. Zijn vetpercentage is amper 8% en hij trapt 405 Watt. Amai...
Dan was het mijn beurt. Mijn fiets werd op het meettoestel gezet en het zweet kwam al op. Ik keek even rond in de zaal en zag de ene na de andere topatleet passeren.
Pieter Timmers, Thomas Van Der Plaetsen, Koen Naert, ...  vader Borlée...  ik pepte mezelf op en begon de pedalen rond te draaien. De test verliep op een andere manier dan ik gewend was. Na elke blok moest ik de benen stil houden en daarna pas opnieuw beginnen als het melkzuur voldoende gedaald was. Na 5 blokken werd de wattage voor de laatste keer opgetrokken. Ik kon 3' aan 350 watt fietsen. Na 1u10 minuten zat de test erop. Ik was niet tevreden met het resultaat, al is dit wel goed voor de motivatie. Matthias gaf ons onmiddellijk professionele feedback. Wouter en ik kunnen elkaar perfect aanvullen want onze waarden zijn gelijklopend. (toch een geruststelling) De komende maanden mogen we samen trainen. Uit de test kon Matthias veel details vertellen. Zo kunnen we uitrekenen hoelang we aan welke intensiteit kunnen rijden zonder uitgeput de finish te halen en met reserve de volgende dag te starten. Allemaal stof om ons de komende periode mee bezig te houden.

Ik kan jullie niks opleggen, maar wil je meer vooruitgang boeken in je favoriete sport, laat je dan zeker eens testen. Bij Pulso kan je ook terecht als je loper of zwemmer bent. Want meten is meer weten é.
Nu we beide weten waar we staan, kan het specifiek trainen starten. 'Get used to the saddle' is het motto. De lange rustige ritten staan op het programma ondertussen. Hopelijk staan de weergoden aan onze kant in november en december. Als er lezers zijn die ons willen vergezellen, dan zijn jullie zeker welkom! Geen paniek, de snelheid zal laag liggen de komende maanden. De duur echter wat hoger dan ik gewend ben.

JUST DO IT !!!!!


sponsored by Archi-Co, 2Rebuild and Dhooghe Beachcleaners.

Hoofdsponsors...

Als er over kinderen gepraat wordt, dan hoor ik steeds vaker de zin; ' Toen wij klein waren dan...'
Ikzelf betrap me er ook vaak op.
Toen ik klein was, dan woonde ik in Zonnebeke. Ik liep er lagere school in de plaatselijke jongensschool. Dat bestond toen nog. Een basisschool met enkel jongens. Ik passeer er nog dikwijls als ik ga trainen in de Westhoek. Ondertussen heet de school GBS De Zonnebloem.
Ik woonde in een nieuwe wijk, de Voerman. Net naast het Boudewijnpark, waar mijn ouders eerst woonden. Er stonden nog niet veel huizen. Schuin voor ons woonde Xavier. Hij was 1 jaar ouder dan ik. Afspreken deden we dan nog door in de straat voor de deur heen en terug met de fiets te rijden, hopend dat hij zou merken dat ik buiten mocht spelen.
Buitenspelen, het belangrijkste van de dag toen.
Op het einde van de wijk was er het 'pleinschke'. Een stuk grond met gras bezaaid, wandelpad errond, enkele banken en wat bomen. Daar lag de heilige grond voor de verschillende voetbalmatchen die we daar hebben gespeeld. Tot het donker werd, scoorden we prachtige wereldgoals tussen 2 pas geplante bomen. Nu spelen ze FiFa op de Playstation...
Elk jaar, de periode eind juni, was het onze go-car die voor speeltijd zorgde. De 24u Rally van Ieper, zo noemde het nog, passeerde 2 straten verder. Overdag reden we met onze go-car onze eigen KP. We deden het rubber van de plastieken wielen en we driften op het wandelpad de snelste tijden. Ik kon vlug met de auto rijden, waarschijnlijk heb ik daar leren sturen...
Nu spelen ze Fast and Furious of Asphalt 8 op de iPad...
Daarna speelden we Roland Garros en ging het verder met de Tour de France. Kilometers heb ik tegen de chrono gereden. Braakliggende stukken grond dienden als bmx-parcours. Tot het donker werd. Onze moeders moesten hun keel smeren na het meermaals roepen dat we naar binnen moesten.

Maar wij verhuisden naar Jabbeke en Xavier zag ik nog zelden.
Pas jaren later kwam ik hem terug tegen. Onlangs via Facebook werden we opnieuw vrienden. Net zoals onze kinderen nu heel veel (online)vrienden hebben...

Xavier heeft ondertussen zijn eigen zaak.
Zo kom ik tot onze nieuwe sponsors.
Vroeger droomde ik er elk jaar van om ooit aan de start te staan van de Tour de France. Nu zal Xavier me helpen om aan de start te staan van de 'Tour' voor mountainbikers.
Hij is onze hoofdsponsor samen met zijn collega Rudi Van Thienen.
Archi-co.be is een architecturaal tekenbureau. Dit zowel voor particulieren als professionals. Bekijk zeker eens hun website, www.archi-co.be. Hun referenties zijn echt wel de moeite. Hij werkt samen met Rudi van 2Rebuild.be, daar kan je terecht voor BIM consultancy, modeling en clash controle. Ook op www.2rebuild.be  merk je onmiddellijk de professionele aanpak van beide.
Ze staan in voor het uitwerken van verkoopplannen, meetstaten, bestek, bouwaanvragen en uitvoeringsdossiers. Je kan er ook terecht voor 3D visualisaties. Je loopt dan virtueel binnen in je nieuwe woning zonder dat er al een steen is gelegd. Hun vlotte en correcte manier van samenwerken valt mij direct op. In deze tijden een groot pluspunt als je plannen hebt om te bouwen!

Ik ben er zeker van dat ik tijdens een etappe van de Cape Epic zal terugdenken aan onze leuke tijd die we hadden tijdens het fietsen in de straat.
Ik wil dan ook Xavier en Rudi bedanken voor het vertrouwen dat ze in ons hebben.

Deze week is een rustige trainingsweek met nog enkele sponsorafspraken op de agenda. Hopelijk kan ik jullie de komende dagen nog meer vertellen hierover.
Zondag 28 oktober ben ik aanwezig op de grote sportbeurs Will te Kortrijk Expo.
Will is the event to improve your sports performance.

Met wie ik daar zal samenwerken is nieuws voor de volgende post!
Ik kan je al verklappen dat ik daar een nieuwe lactaattest zal afleggen.

greetz


sponsored by Archi-co, 2 Rebuild and Dhooghe Beachcleaners.