Until the sun goes down...

Niet alles verloopt altijd zoals we het verwachten. Maar ik ben de afgelopen dagen in de juiste flow gekomen. De laatste intensieve trainingen zijn achter de rug. Meer en meer mensen vragen vaker hoe het gaat. Het motiveert om te blijven doorgaan. Want stilaan zorgen de trainingen voor vermoeidheid.

'En; ziej der gereed voorn?' , En; oe ist? Zit je up skema?'  ,  'Oe ist met de forme?'  ,  'Ziej ol zenuwachtig?'

Sinds vorige week zit ik dus stilaan in de juiste flow. Alle stukjes van de puzzel lijken samen te vallen. Over 19 dagen zal ik het maximale uit mezelf moeten halen. We starten de proloog om 10 uur 16 minuten en 15 seconden... KNAL!
Dat gevoel hebben van bevlogenheid...ik zal het nodig hebben om mezelf te kunnen overtreffen.
De balans tussen training, de uitdaging en mijn kunnen zorgt ervoor dat ik tijdens de laatste trainingen dat lekker gevoel krijg. Je denkt nergens meer aan dan aan de Absa Cape Epic, alles staat precies stil tijdens het fietsen en vliegt tegelijkertijd razendsnel voorbij. Elke trap op die pedalen is er een met volle kracht en overtuiging. Je voelt je plots een klein beetje renner ipv wielertoerist. Het zelfvertrouwen bij mij loopt niet altijd over maar nu durf ik stilletjes fluisteren dat het goed zit.
Mijn droomdoel staat voor de deur en ik wil er vol voor gaan.

Veel cijfers en details van mijn trainingen heb ik jullie niet gegeven de afgelopen periode. Het is dan ook zo persoonlijk gebonden dat de trainingen voor de ene overkomen als peanuts en voor iemand anders als overdreven feit. Met de tijd die ik had en de kennis uit mijn opleiding heb ik mij de afgelopen maanden goed voorbereid op wat komen zal.
Na de Roc D'Azur half oktober '18 reed ik tot op vandaag bijna 6.600 km. Goed voor 279 uur op het zadel. Mijn focus lag dan ook op het leggen van een goede basis. Daarna kwamen de klimtrainingen en de intervallen.
Afgelopen zaterdag reed ik 5 uur en 45 minuten. Samen met Bart P. . Een rit naar het Heuvelland. Bart met zijn koersfiets, ik met de Scale. Het was 5 uur mental coaching van onze Rigobarto. Hij gaf mij het gevoel dat ik dik in orde was. Hij liet me op de klimmetjes wat voorop rijden en onze laatste sprint naar de kerk van Passendale, ligt oplopend, vertrok hij op zijn 50 maar ik kon hem remonteren met mijn 32 plateautje... het is toch een kerel!
Gisteren testte ik voor de laatste keer de conditie.
Alles zat mee. Onder een heerlijke lentezon met amper wat wind startte ik om 13u.17 voor een laatste lange duurrit op de fiets. Op de mtb, weliswaar met dikke banden maar zonder profiel, trok ik richting het Heuvelland. Voor het eerst dit jaar in korte broek. Zalig!
Op een zonnige maandagnamiddag is het alsof je door een natuurpark rijdt. Welke diersoorten ik vandaag allemaal ben tegen gekomen, fantastisch.
Elke helling, elke weg die ook maar een klein beetje opliep, die reed ik op. Via Wijtschate, naar Nieuwkerke. Daarna over de grens richting de Catsberg. Via Boeschepe keerde ik terug om dan voor de 2e keer de Zwarte Berg op te rijden. Via Westouter reed ik de Sulferberg op, dan de Schomminkel, Baneberg en Rode Berg. Via de Zandberg terug naar de Scherpenberg en dan richting Kemmel, eerst de Monteberg en dan de Kemmelberg langs de lange kant op om dan uit te komen aan de achterkant en het steilste stuk op de kasseien op te rijden. Na 100 km kwam ik boven op de Kemmel.
Ik had het laatste steile stuk nog jus in de benen om recht op te trappers te staan. Yes!
Nu was het tijd om in oostelijke richting terug te keren. Na 6 uur en 150 km kwam ik moe maar o zo voldaan thuis. Ondertussen was de zon onder gegaan. Wat een mooie namiddag!
Ik had gisteren een dagtotaal van 170 km met de mtb. Totale fietstijd: 6 uur en 50 minuten.  (voor de wiskundigen, ik reed ook 's morgens naar mijn werk met de fiets)
Had je mij een jaar geleden gevraagd of ik vandaag 170 km zou gereden hebben, dan had ik zelfzeker NEE geantwoord. Zo zie je maar dat het opbouwen van je conditie op een correcte manier kan leiden tot veel meer dan je zelf voor mogelijk houdt. In jezelf geloven, doorzetten en plezier beleven in wat je doet, dan ben je tot veel in staat.
De komende dagen zal ik nog enkele keren mountainbiken op de Kluisberg. Mijn favoriete berg om te trainen. Maar zwaar zal dat niet meer zijn.
Vorige week kreeg ik nog wat tips mee van Fré Vanlierde. Ooit zaten we samen in de klas, toen we voor leerkracht LO studeerden. Ondertussen kom ik hem soms eens tegen in het zwembad van Menen, als ik er met mijn klassen ga zwemmen. Stiekem droomt hij er ook van om ooit eens de Cape Epic te rijden na zijn carrière. Zijn tips zal ik voor mezelf houden...

De komende dagen ga ik verder beslissen wat ik met de schouder zal doen. Pijnvrij is die nog zeker niet. Volgende week maandag valt de beslissing na bezoek aan de sportdokter.

Geniet nog allemaal van de zonnestralen.
Het deuntje om in je ligzetel weg te dromen van de zomer die er aankomt;

Robin Schulz - 'Sun goes down ' feat. Jasmine Thompson.

Tot de volgende !!




Sponsored by Archi-Co, 2Rebuild, Van Trimpont, VegaBike, Fietspositionering DM, Bank Delen, KoersKaffee, Scott, Gobik.

ZONDAG 17 MAART 2019

Katsberg: 150 meter 

We are excited...

Vandaag over exact 4 weken landen Wouter en ik op de luchthaven van Kaapstad, Zuid-Afrika..
Ik probeer me daar nog niet veel van voor te stellen, maar ik heb zo'n gevoel dat we daar niet alleen zullen rondlopen met fietsmateriaal.
Ondertussen staat het register van de deelnemers online op de site van de Absa Cape Epic. Ik was dan ook nieuwsgierig naar de deelnemers.
Want deze wedstrijd spreekt niet alleen tot de verbeelding owv de omgeving en trails maar ook omdat  het dit jaar een clash der bike-titanen zal worden.
De winnaars van vorig jaar Kulhavy-Grotts zullen het niet kado krijgen. Fumic-Avancini, Lakata-Platt, Huber-Stiebjahn, Buys-Beukes, Geismayr-Kaess, Ferraro-Porro, Carretero-Vergara, Föster-Heyns, Haterly-Gaze, Casagrande-Rabensteiner, Fini-Blums, Sauser-Andereassen... stuk voor stuk top teams!
In West-Vlaanderen zeggen we ; 'tga stuven wei doar'
Het zal een serieuze battle worden.
1 team heb ik nog niet genoemd hierboven: Team 4 : Schurter-Frischknecht.
Wie mij kent, weet maar al te goed dat ik een grote fan ben van Nino Schurter. De regerend wereldkampioen en olympisch kampioen in het mountainbiken XCO. Deze biker volg ik al sinds hij bij de beloften categorie racet. Ik zag hem nog maar 3x live aan het werk. 2x in Houffalize en vorig jaar in La Bresse.
In je kindertijd is het toegelaten om idolen te hebben. In je kamer hang je dan posters van dingen die je super leuk vindt. Dat deed ik toch vroeger. Vandaag zie je dat veel minder denk ik bij de jonge gasten. Ik verklap jullie dan nu dat ik nog steeds posters ophang, maar niet meer in mijn kamer... maar in de berging waar mijn fietsen staan. En ja, eerlijk, Nino hangt centraal. Zou het daarom zijn dat ze mij bij PH.SDG Nino (B) noemen...?
Zijn houding, zijn flair maar tegelijkertijd zijn eenvoud sieren de enorm grote sportman die deze man is. Zo vastberaden in zijn sport maar met de nodige nuchterheid maken van hem de sportidool waar ik naar op kijk. Hoe hij met zijn fiets technische obstakels kan overwinnen, ongelofelijk.

Had hij dit jaar niet deelgenomen, dan ging het voor mij toch een grote teleurstelling geweest zijn. Maar nu kijk ik uit naar dat misschien ene moment waarop hij even tijd heeft om met een amateur fietsfanaat uit Roeselare te spreken. Het haar voel ik al recht komen op mijn armen.

Als ik verder kijk in het register, dan valt op dat het masterklassement in totaal 228 teams telt. Wat toch aantoont dat deze wedstrijd voor ervaren bikers is. Hiervan zijn er 13 Belgische teams. Op zich wel veel vind ik. Dat maakt het extra aantrekkelijk. Zowel als wedstrijdgegeven als op het vlak van sociale relaties. Ik kijk er enorm naar uit om de 'Belgen' te ontmoeten. Zondag staat een eerste ontmoeting gepland tussen alle Belgische deelnemers hier in België. Dit met natuurlijk een gezamenlijke Mtb-tocht. Jammer genoeg kan ik er niet bij zijn, maar in Zuid-Afrika hebben we nog tijd genoeg om iedereen te leren kennen.

De afgelopen week was een spannende week.
Op maandag deed ik mijn eerste lange training (5u30) na mijn ongeval. Dit verliep niet helemaal vlot. Maar we hebben nog even tijd om met de osteopaat Valentine alles in orde te krijgen. De val heeft toch een ferme impact gehad op mijn lichaam, zeker nu ik geen medicatie meer neem, voelt alles nog stroef en pijnlijk aan.

Op dinsdag kwam de expert om mijn fiets en kapotte kledij te inspecteren die vergoed zal worden door de verzekering van de bestuurster.
Het was ook 'le moment supreme' want onze kledij van Gobik werd geleverd. Net op tijd...

Op woensdagavond was onze persvoorstelling van Team Archi-Co/2Rebuild.
In het nieuwe KoersKaffee bij het Koers WieMu van Roeselare mochten we de pers, sponsors, familie en supporters te woord staan. Alles verliep zoals we in gedachten hadden. Het was even wennen aan de aandacht die we kregen.
In de namiddag hadden we nog een opname staan met Radio 2 West-Vlaanderen. Een leuk interview trouwens. Wouter en ik werden met uitlopende vragen bekogeld. Het liep zo vlot dat alles in 1 take werd opgenomen. Smaakt naar meer, haha.
Op donderdagochtend, rond 7.10 uur werden we kort op antenne gelaten.
Vandaag verscheen ook een artikel op Radio 2, Het Laatste Nieuws regio Roeselare en komen we morgen in de Krant Van West-Vlaanderen.
Ongetwijfeld een leuke boost voor ons en wat publiciteit voor onze sponsors.

Deze namiddag moest ook nog een korte training afgewerkt worden. Kort betekent vaak intensief in deze periode...(voor het eerst met mijn nieuwe outfit)...  dus stond ik al vlug terug met de mtbvoetjes op de grond... ontplofte benen. De pijn werd verzacht door het verlangen naar de lekkere Valentijns pasta die op het menu stond.
Straks dus nog even ontspannen en op tijd in bed...

De komende trainingsblok gaat verder mijn limieten opzoeken en zal me hopelijk sterk genoeg maken om de wedstrijd tot een goed einde te brengen. Indien je me de komende 14 dagen wat vermoeid ziet passeren, geen paniek. Trust the process...

De motivatie is heel groot want nu komt het toch heel snel dichterbij. Take care en neem voor het slapen je geliefde even stevig vast om dan ...

Zoals zovaak:

The sun always comes back after the rain... 💘

#trainhard #recoverharder



Sponsored by Archi-Co, 2Rebuild, Van Trimpont, VegaBike, Fietspositionering DM, Bank Delen, KoersKaffee, Scott en Gobik.

the week after...

We zijn exact 1 week verder, van een bewogen week gesproken...
Vorige week woensdag stond een bezoek aan het Jan Ypermanziekenhuis op de agenda. De weergoden waren mij goed gezind. Als Bart geen fietstraining buiten kan doen, dan niemand, moeten ze hierboven gedacht hebben. Maar zo was het amper mogelijk om op tijd in Ieper te zijn.
De sneeuwval zorgde voor een mooi tapijt met de bijhorende verkeersellende.
Ik zocht het nummer op van de orthopedie in het AZ Delta te Roeselare. Daar had iemand zijn afspraak afgebeld. Gelukkig. Zo kon ik al een uur later op visite bij Dr. Muermans, hoofd orthopedie van het AZ Delta en tevens schouderchirurg.
Met kleine pasjes stapte ik door de sneeuw naar de bushalte. Mijn linker arm/schouder  in een verband, mijn jas half over mijn schouder. Ik voelde me zo onbehulpzaam. Ik was net op tijd voor de bus. De deuren gingen open. Toch even checken of de chauffeur langs het ziekenhuis passeert.  "Dat is dan 3 euro", zei de chauffeur... Voor amper 4 kilometer betaal je 3 euro!! Het was jaren geleden dat ik nog eens de Lijnbus moest nemen. Iedereen komt bijna op straat voor 'het klimaat'. Moesten de alternatieven zoals de Lijn en de NMBS de prijzen laag houden voor de mensen, dan zouden we toch allemaal meer het openbaar vervoer nemen? Neem daarbij de fietsvergoeding... Ik rij bijna elke dag naar mijn werk met de fiets. Omdat ik dat graag doe en ondertussen in beweging ben en ook nog eens train. Maar de vergoeding is amper 0,15€/km. Waarom zo laag? Moest iedereen een flinke vergoeding krijgen en ook een aankoop van een fiets kunnen terugvorderen, dan zijn we toch ook al een stap verder? We spreken dan nog niet van goede fietspaden en dergelijke, maar die komen er misschien als er meer gefietst wordt.
De specialist onderzocht mijn schouder en nek. Nam extra foto's om breuken uit te sluiten. Enkel de echo bracht definitief antwoord. Tussen het sleutelbeen en het schoudergewricht zit een klein barstje. Voor de rest zit er nog vocht in de schouder, maar dat is normaal. Dus ook wat gezwollen. Als ik recht voor de spiegel sta, dan steekt er aan mijn linker schouder bovenaan een bolleke uit. Precies of het beentje net niet uit mijn huid komt. Het moet toch niet veel gescheeld hebben. Dan was het verdict meedogenloos. Geen Cape Epic... Het enige nu is misschien wat pijn in de schouder na een rit van 6 -7 uur op de mtb in Zuid-Afrika. Maar daar kunnen we wel vrede mee nemen.
Die avond kon/mocht ik al naar de kiné. Ik ben ondertussen al goeie klant bij onze ploegmaat. Gelukkig dat Bart P. zich flexibel opgesteld heeft. Bart is altijd degene die alles relativeert en positief blijft. Dat kon ik best wel gebruiken. Topkameraad!

Bijna elke dag van de afgelopen week was ik bezig met de administratieve rompslomp die bij een ongeval komt kijken. Foto's nemen van de schade. Aankoopfacturen of de winkelwaarde opzoeken van de kapotte zaken. Alles scannen, mailen, indienen... Aangifte doen bij het ziekenfonds. Opnieuw attesten invullen en laten invullen. Alles voor je werk regelen. Ik zal er in ieder geval niks bij winnen. Als slachtoffer maak je zeker altijd verlies, jammer.

Langs deze weg wil ik ook iedereen bedanken die de tijd nam om een berichtje te sturen of om eens te telefoneren. Zelfs leerlingen hebben me gemaild. Je verhaal kunnen doen helpt toch altijd om wat beter te worden.
Ondertussen moet mijn metabolisme wat ook stil gevallen zijn. Ik kwam 4 kg bij in 6 dagen... dat kan ik wel missen, die extra kilo's nu. Ik heb een zwak voor patisserie. Het zal daar ook wel aan liggen.
Ik bakte elke dag wel iets anders. Als de kids thuis kwamen waren er verse pannenkoeken of de volgende dag chocolade muffins of ook nog appelcake. Dan weet je het wel é.
De komende dagen probeer ik terug actiever te worden. Over exact 48 dagen staan Wouter en ik aan de start van de proloog. En daar wil ik zo goed als mogelijk, met de mogelijkheden die ik heb, mijn ultieme sportdroom vervullen.

Vandaag hebben we terug verse moed na een minder weekend. Daar zit een behandeling van de osteopaat ook voor iets tussen. Ik heb met Valentine R. iemand gevonden die me de laatste jaren meermaals heeft 'recht getrokken' en terug het goede gevoel heeft bezorgd tijdens het sporten.
We denken veel te vaak dat een pijntje hier of daar er eenmaal bijhoort maar daar is niks van aan.
Het heeft altijd een reden. Als je dan iemand hebt die zoekt tot het opgelost is, dan krijg je opnieuw de juiste energie om er terug het beste van te maken. Ook als dit niet terugbetaald wordt door je ziekenfonds (wat onbegrijpelijk is), het resultaat is belangrijker. Bedankt Valentine!
Ook de vierde behandeling bij Bart P. stond ondertussen op de agenda. We maakten plannen voor het komende seizoen. Er zit misschien nog een specialeke aan te komen dit jaar...
Deze avond nog een deugddoende sportmassage gekregen van Ronny M. en we voelen ons al een stuk beter. Nu de beste fietsbenen terugvinden en we zijn weer op de goede weg. Op tijd onze Apranac nemen, de coldpack leggen en Voltaren forte smeren. Ik doe mijn best!

Ik sluit af met 1 van die leuke deuntjes/liedjes momenteel; (zoek het gerust eens op)

'Sometimes the going gets a little tough' - FINN 
(Mella Dee Going got a bit tougher mix)

Greetz en be careful!

Nino B


Sponsored by Archi-Co.be, 2Rebuild.be, Van Trimpont, VegaBike, Fietspositionering DM,
Bank Delen, KoersKaffee, Scott en Gobik.

De wet van M...

Ik zal jullie iets vertellen wat jullie al weten. Deze wereld is niet alleen zonneschijn en regenbogen.

Zondag deden Wouter en ik een rustige duurtraining. 1 van de onderwerpen tijdens onze tocht van 3 uur en 25 minuten was de valpartij van Wouter zijn vriend eerder vorige week. Op een stuk slecht onderhouden fietspad (lees putten en veel groen mos...) slipte hij. Zwaar verdict; schouderblad verbrijzeld... maanden out, misschien zelfs nooit meer pijnvrij op de fiets...
We sloten onze training zondag af met de woorden 'voorzichtig é volgende week, ze voorspellen winters weer!'.
Maandag 21 januari 2019
6.06 uur de wekker, opstaan, fietskleren aan. Toch een extra laagje aandoen want de diepvries staat open buiten. De Garmin toont -4,8 graden. 47 minuten later kom ik aan op mijn werk. Het moest precies niet veel verder zijn. De vingertoppen en tenen zouden het niet langer volhouden. Ben ik dan de enige die altijd koud heeft aan de handen en voeten?

Na de middag staat een training gepland. Menen richting het Heuvelland. De zijkant van de Kemmel en de Monteberg staan enkele keren op het menu. De zon schijnt maar de temperatuur komt niet boven 0 graden. Het gevoel is niet super. Dus blijf ik mooi in de rustige zone klimmen. Ik draai af en neem de weg die ik de laatste maanden wel al vaker nam. Ik passeer in Ieper langs de minst drukke wegen want de scholen lossen de kinderen. Ik ben bijna voorbij de drukte. Enkel nog passeren in Sint-Jan...
Ik zweet maar krijg het wat koud. Ik reken uit dat ik net op tijd zal zijn aan de schoolpoort om Briek op te halen. Ik rij op het fietspad langs de Brugseweg. Ik kom aan het kruispunt van de Brugseweg - Groenestraat en de Potijzestraat. Voor mij zie ik een witte bestelwagen stoppen. Netjes voor het fietspad. Ik hoor geen auto's in mijn rug.

Enkele seconden later lig ik met mijn gezicht tegen het vieze, koude asfalt. Overal pijn. Koud.
Witte vlekjes voor je ogen. Je opent je ogen en ziet alleen wat schoenen en benen. Je hoort enkele mensen praten...
'wie belt de ambulance?...
'goat het meneer?...
'best bluven lign é'...
'meneer, kga met een beetje papier je bloed afwrijven in je gezicht'...

Ooo neeee, g o d v e r d o m m e ... is het enige wat ik dacht... en meer dan  aaaaaaaaaaa kwam er niet
uit mijn mond.
Kunnen we iemand opbellen meneer?  Ik toon mijn rechterarm. Aan mijn pols heb ik een bandje met daarop mijn naam, telefoonnummer bij nood, bloedgroep en quote "I live to bike!"
Enkele minuten later staan de ambulanciers naast mij. Ze brengen mij naar het Jan Ypermanziekenhuis in Ieper. Amper 1 km verder.
Aangekomen in de spoeddienst moeten al mijn kleren uit. Beeld je in dat je 5 lagen kleren aanhebt, korte broek en lange broek. Je amper je ledematen kan gebruiken en een onhandige verpleegster je probeert te ontkleden...
Ze start met mijn overschoenen. Die had ze nog nooit gezien in haar leven denk ik. Ze merkt op dat er een rits zit achteraan. Die doet ze maar half open en trekt overschoen en schoen eronder in 1 keer uit. Tof!!
Mijn kapotte kledij steekt ze in een witte ziekenhuiszak. Daar zit ik dan... Met mijn Defeet koerskousen nog aan en een modieus wit ziekenhuisschortje. Rillend van de koude vraag ik of ze enkele dekens kunnen brengen. De eerste pijnstiller mag ik opzuigen en ze beloven mij snel foto's te nemen.

De pijn is feller geworden en in de hoeken van mijn ogen voel ik een traantje komen...
is dit nu een einde van mijn Cape Epic avontuur ... nog voor het start... nee toch...?

Dan stapt de Politie ARRO Ieper binnen. Ze hadden al een verklaring genomen van de bestuurder en de getuigen. Nu waren ze bij mij. Raad eens wat het eerste is wat ik moet doen?
Kan je eens blazen hierin? Heb je gedronken?....
De agent noteert met zijn balpen mijn verhaal... hebben zij nog geen digitale middelen om onmiddellijk een pv op te maken? Geen extra werk nadien om nog eens alles te digitaliseren. Alles kan direct gemaild worden naar het slachtoffer en doorgestuurd worden naar de verzekering.

Momenteel ben ik dus nog steeds aan het wachten op de verklaring... Meer dan 24 uur later...
De agenten waren ook al mijn fiets, die bij de café op de hoek werd binnen geplaatst, geweest.
'Wukne velo is da meneer? Nen koersveloo met dikke banden ofzo, ween da nog niet vele gezien?"
Dat noemen ze een gravelbike, meneer de agent. Oe?
"Jag, jis gebroken wei joen velo..."
"Meuke vragen oeveele datn gekost eet?" Nie vo de verklaringe wei, geweune voe te weten...?

Ik dacht dus echt eventjes dat ik in een scène van 'Eigen Kweek' zat.
Ze brengen mij naar de scanner. Hoofd en vitale organen worden gecontroleerd . Daarna gaat het naar de RX. Daar zit ik in een volgende scène van Eigen Kweek. Eventjes terug in de tijd, toen ik nog in Ieper naar school ging.
"Meneer, gaje gie olleene ut joen bedde kunnen en rechte stoan? We goan ne keer loeren é, enai! "
Even vertalen voor de niet Westvlamingen,
Meneer, gaat het lukken om alleen uit je bed te komen en recht te staan? We gaan eens alles controleren.
Ik sta in 5 etappes recht en merk 2 minuten later dat ik duizelig word. Mijn laatste maaltijd was om 11u30 en ik was al 3 uur aan het fietsen in de vriestemperaturen. Om 16 uur ongeveer aangereden en ondertussen was het 18 uur. Geen drank, geen eten ... ja dan kan dit gebeuren zeker.
"Op het eerste zicht zie ik geen breuken"
Terug in de spoedkamer komt de arts me vertellen dat ik naar huis mag, wel rond 19 uur 30. Ik krijg nog een pijnstiller en een verband voor de linker schouder. Die voelt niet ok.
Ik moet woensdag op bezoek bij de orthopedist. Dan kunnen ze spieren, pezen of het kapsel errond onderzoeken.
In de vrieskoude op mijn kousen kruip ik in de auto en brengt mijn thuisverpleegster 😍 ons naar huis. We passeren nog bij de café op de hoek. De stoelen staan al op de tafels maar de cafébaas was nog alert. Ze steken mijn kapotte gravelbike (achterbrug doormidden) en helm in de auto.
Thuis meet ik kort de schade op. Neem nog een pijnstiller en bekom even van dit ongeval.
Ondertussen bel ik Rigobarto, onze kiné, op, om te weten wat ik dinsdag best doe.
Alles moet toch goed komen. Daar gaan we alles aan doen!
Ook de captain of the dreamteam belt me op.
Daarna ga ik voorzichtig op mijn rug in bed liggen. Hopelijk kan ik wat slapen.


De ganse nacht hoor ik het lawaai van de inpakt van de auto en ikzelf tegen de grond. Ik zie telkens opnieuw de auto naar mij toe rijden.

8 uur later sta ik op. Heel wat administratie te doen. Werk, attesten, bellen...
Ik zie mijn helm liggen en adem even diep in, ook al doet dit pijn.
Mijn Scott helm is op drie plaatsen aan de binnenkant volledig gebarsten. Ongelooflijk...   deze heeft mijn leven gered.

De ganse dag besef ik dat dit wel anders kon afgelopen zijn. Maar mijn engelbewaarder hierboven heeft zijn werk goed gedaan.

Nu kan ik enkele dagen rust nemen. Veel water drinken. Groenten en fruit eten. Alles laten genezen en alles dan rustig opnieuw activeren. De mensen die ik rond mij heb zullen mij daar zeker in helpen.
Iedereen die me al een berichtje stuurde of me opbelde wil ik bedanken. Zo blijf je verstrooid. Kan je je verhaal vertellen en denk je aan morgen.
Net vandaag werden de eerste stukken Gobik kledij geleverd. We blijven dus met onze focus op de Cape Epic gericht.

Morgen weet ik meer. Maar ik geef niet op.
Eindigen doe ik met de woorden van Rocky Bilbao:

"it's about how hard you can get hit and keep moving forward !!"

Tot de volgende!


Sponsored by Archi-Co, 2Rebuild, Van Trimpont, VegaBike, Fietspositionering DM, Scott,
                      Bank Delen, KoersKaffee, Gobik.

2019...

Het jaar 2019 is ondertussen uit de startblokken geschoten. Die eerste dagen, weken is het telkens met z'n allen elkaar 'het beste wensen' of 'ne gelukkig nieuwjoar' zeggen.
Wat ik vaak mocht horen is 'tga doar rappe zien wei nu den Epic'.
Wie naar 'Eigen Kweek' kijkt zal stilaan vertrouwd geraken met ons dialect uit West-Vlaanderen.

Net zoals de dialoog in de eerste aflevering van de derde reeks 'Eigen Kweek':

De nieuwe korpschef van het lokale politiekantoor in Wijtschate bepaalt enkele nieuwe regels.
'Vanaf nu geen Diksmuidse boterkoeken meer op het werk. Er zijn enkel sporen van suiker, bloem en vingers van agenten te vinden. 
Eeuh Chef, en eeeuuhh lukken, mag dat nog? Das drooge...
Lukken? Wat is dat lukken?

Hilarisch!!!    'Lukken' zijn dus harde koeken van Jules Destrooper, die ook na Nieuwjaar vaak uitgedeeld worden aan elkaar.
Maar 'ga da wel lukken gunter'? , is natuurlijk ook Westvlaams. Gaat het lukken om klaar te zijn voor de Cape Epic... ?     We doen ons best!!

Inderdaad, nog 10 weken voor Wouter en ik aan de proloog staan van de Absa Cape Epic. Eerlijk, ik ga ermee slapen en ik sta ermee op. We zijn aan de volgende voorbereidingsfase gekomen op het vlak   van trainingen. Vanaf januari staan al meer specifieke trainingen gepland. De rustige duurtrainingen worden nu ook nog gecombineerd met intensievere momenten. Samen met krachttraining, core-training en lenigheid naast de fiets. Het mag al wat sneller, harder of hoger gaan. Dit kan je alleen maar doen als de basisuithouding in orde is. De eerste week van januari was ik in de Ardennen. Gelukkig nog geen sneeuw. Ik kon er enkele langere beklimmingen doen, weliswaar op de weg. Er passeerden enkele gekende hellingen onder de wielen. Luik-Bastenaken-Luik in de winter is niet bepaald ideaal als je geen specifiek doel hebt. Ik ben maar enkele fervente fietsers tegengekomen. Maar de kilometers in de mooie natuur gaven mijn opnieuw extra motivatie om door te zetten nu.
Zolang het niet gaat sneeuwen of glad wordt op de weg, kunnen we verder trainen. Ik ben ondertussen aan mijn derde verkoudheid toe. Zolang het maar bij een snotneus blijft ben ik safe. Hoe dichter bij de start, hoe minder interessant het is om ziek te worden natuurlijk. Maar de langere uren in het vochtige weer helpen natuurlijk niet. De komende weken op tijd in bed, het geheim? Ik zie vele bikers de zon opzoeken, groot gelijk als je dat kan. Het verlangen naar de warme zonnestralen in Zuid-Afrika is bij ons veel groter. Maar het kan niet anders. Wat zal dat in maart genieten zijn!!

Binnenkort worden de namen bekend gemaakt van de prof mountainbikers die eveneens aan de start zullen staan van de Absa Cape Epic. Ook iets om naar uit te kijken, nietwaar... u leest er zeker meer over in mijn volgende post.

De afgelopen week werden ook onze Scott helm, schoenen en kousen geleverd. Wat is dit toch ferm gerief. We zijn beiden zo fier dat we met het beste materiaal kunnen biken in maart. Ja, je leest het misschien tussen de lijntjes, we kunnen bijna niet meer wachten om te vertrekken.

Als je de foto van de Groenlandberg hieronder bekijkt, dan kan je niet anders dan wegdromen!! Hij wordt vergeleken met de Mont-Ventoux in de Tour de France. Wat een prachtig landschap!

Eindigen doe ik met de woorden van Kate Courtney (huidige Wereldkampioene MTB XCO bij de dames) vandaag op Instagram:

JUST GO 💥👊
Don't think, just go! You might be surprised by what you're capable of.



Maak er een geweldig jaar van!!


Nino B




Sponsored by Archi-Co.be, 2Rebuild.be, Van Trimpont, VegaBike, Fietspositionering-DM.be, Scott,
Bank Delen, KoersKaffee, Gobik.

Meten is weten.

De laatste 14 dagen van 2018...
De meeste fervente en minder fervente fietsers kijken dan even terug op hun fietsjaar. Ook de profrenners zullen de komende dagen via sociale media aan de buitenwereld tonen hoeveel kilometers ze gereden hebben. Vaak is het een onderling duel om aan de meeste trainingskilometers te komen, de meeste hoogtemeters of de meeste KOM besttijden.

Ik zal jullie hier niet mee lastig vallen. Ikzelf ben over het afgelopen fietsjaar best tevreden. Ik heb heel wat leuke momenten beleefd op de fiets. Zonder druk en met vaak een groot fun gehalte surplus.
Zowel de competitiewedstrijden in de cyclocross begin dit jaar (met natuurlijk mijn overwinning bij de Masters A in Beernem), het crosscountry seizoen met de mtb (Wallonia Cup, Benelux Cup), als de mtb marathons (La Reid, Cimes de Waimes, MTB Van Vlaanderen enz.) waren telkens topmomenten. Ook de ritten met ons PH.SDG dreamteam blijven in het geheugen hangen. (Rapha Ride, Kluisberg-trainingen enz.) Je goed voelen op de fiets zorgt ervoor dat de motivatie in tact blijft. Korte termijn doelen en enkele op lange termijn plannen, dat zorgt ook voor de blijvende motivatie. Train voor het doel dat je telkens in gedachten houdt bij elk moeilijk moment. Want die zijn er.
Bij mij komen daar nog een stuk diepe persoonlijke redenen bij. Je kan het gerust een stuk revanche noemen. Al diegene die niet in mij geloven of eerder neerbuigend doen of deden in het verleden zorgen voor een drive. Hierbij komt natuurlijk nog een dosis drang naar sport bij. Want ik kan niet zonder denk ik soms. De hormonen die vrij komen na sport zijn o zo verslavend...

Dat grote doel voor 2019, komt steeds dichterbij. Over amper 12 weken is het afreizen naar Kaapstad!!! Dit zorgt voor de dagelijkse energie om ervoor te gaan. De wintermaanden zijn niet bepaald ideaal om veel kilometers te malen. Het zijn eerder ideale weken om enkele kilo's bij te komen... Maar als ik een glaasje of hapje oversla, dan kan ik gerust een goede reden opgeven toch?

De afgelopen weken moest ik ook een moeilijke beslissing nemen. Onverwachts kreeg ik te horen dat ik welkom ben bij een sterk Belgisch MTB team. Ik start straks als Master 2 in 2019. Zowel XCO en XCM zullen hopelijk na de Cape Epic op de agenda staan. Ze zien in mij een biker die wel eens dicht kan eindigen of top10 rijden volgend jaar. Heel onverwachts allemaal. Het zorgt wel voor wat meer zelfvertrouwen, jup, datgene wat ik vaak wat tekort heb...  Maar ik zal mij de komende maanden volledig concentreren op mijn avontuur in Zuid-Afrika. Hoe ik daarvan zal thuis komen is niet duidelijk. Het seizoen zal hier in België op 'GO' staan en dan kan ik mij niet permitteren om eventjes rust te nemen voor mijn eventuele nieuwe team. Ik wil mij 100% inzetten als ik overstap en dat kan ik nu niet beloven. Vandaar eerlijk zijn duurt het langst denk ik. Wie weet wat de toekomst brengt...

Enkele tests zijn ondertussen al achter de rug. Conditietest, hartonderzoek bij sportarts, raadplegingen bij osteopaat, enkele materiaaltests en gisteren werd mijn fietspositie getest. Mijn positie op de fiets moet perfect afgestemd zijn of eerder de fiets aan mij bedoel ik. Dit moet me in staat stellen om comfortabeler en efficiënter te fietsen. Want de ritten kunnen 5, 6 tot 7 uur duren elke dag. Als je als een wrak van je fiets komt, dan zal het een ware calvarietocht worden. De kranten stonden er vol van de afgelopen weken. Alle wielerploegen stellen hun nieuwe fietsen en kledij voor. Daarbij doen ze aan bikefitting, zoals ze dit heten. Bij hen komt het nog vaak op aerodynamica aan. Bij mij zal dat niet het geval zijn, gezien mijn snelheid niet hoog zal liggen.
Uiteraard kan de gewone fietser als ik en velen onder ons ook dergelijke metingen laten uitvoeren. Vroeger was dit niet mogelijk. Maar nu dus wel, hoera!! Ik sta steeds open voor vernieuwing op alle vlakken. Vandaar dat ik langs ben geweest bij Dries. Hij is de man achter
FIETSPOSITIONERING-DM te Tielt. Hij doet dit volgens een vast stappenplan. Gesprek, lichaamsanalyse, flexibiliteit controleren, analyse op de fiets, zadeladvies, zadel-en stuurafstelling, voetpositie, traptechniek en eventueel aangepaste schoenzolen maken. Dit alles doet hij met veel geduld en passie voor het wielrennen! (www.fietspositionering-dm.be)
Je leest het goed, een ferme meting. Aangezien ik sommige dingen niet aan het toeval wil overlaten, ben ik dus bij Dries langs geweest. Ik moet zeggen, ik had niet verwacht dat ik nog veel progressie kon maken. Zoals mijn Scott Spark werd aangepakt en ikzelf ook natuurlijk, dat is onvoorstelbaar. Samengevat staat mijn zadel hoger, zit ik op een breder zadel, verder naar voor, is mijn stuurpen lager en verder geplaatst. In mijn schoenen zit nu meer ondersteuning vooral thv mijn rechtervoet. Mijn traptechniek kan ook nog veel efficiënter volgens Dries. Enkel mijn kader en wielen zou je denken zijn niet aangepakt...                           So man in progress!!! 
De komende weken gaan we dit uittesten. Hopelijk opnieuw een stap in de goede richting. Aan iedereen die gewoon graag fietst en ergens hinder van ondervindt, laat u opmeten!!! Je zal nog meer plezier hebben tijdens het fietsen!
Ik raad dan ook iedereen aan om de komende weken wat tijd voor jezelf te nemen en wat te sporten. Om het even welke sport. Het zal je deugd doen. Beleef plezier met anderen of kom tot rust door je individueel in te spannen voor iets! Wandel, lopen, fietsen,... komaan!

Let the force be with you!!

Nino B


sponsored by Archi-Co.be, 2Rebuild.be, Van Trimpont, VegaBike, Fietspositionering-DM, Scott, Bank Delen, Gobik en KoersKaffee.

Looking forward...

De dagen worden korter,
de nachten worden langer.
De wegen worden natter,
de paden worden vuiler.
De bomen worden kaler,
de weken vliegen voorbij.

En de trainingen worden intenser...

Om goed voorbereid aan de start te staan in maart 2019, moet ik rekening houden met de fundamentele aspecten van de trainingsleer. Gelukkig heb ik die goed gestudeerd toen ik nog op de schoolbanken zat, die kennis komt altijd wel eens van pas zo blijkt.

Het eerste aspect, ontwikkelen van de cardiovasculaire motor. Hierop werd de afgelopen maand de focus gelegd. Ik heb er net geen 1600 kilometer fietsen opzitten. Deze trainingen zijn niet bepaald moeilijk en sexy te noemen. Ze zijn zelfs saai, maar ze zijn de bouwstenen voor wat nog moet komen.
Ik probeer mijn tenger lichaam te laten wennen aan het steeds langer fietsen met zoveel mogelijk gebruik van de aanwezige zuurstof en vetten in mijn lichaam. Klinkt raar misschien, maar enkel op die manier kan ik de 8 dagen overleven tijdens de Absa Cape Epic 2019.

Ondertussen was het ook een maand waar vooral keuzes moesten gemaakt worden. Sponsors, kledij en verblijf voor/na de wedstrijd.

Met trots kan ik de volledige lijst sponsors aan u voorstellen die ons ondersteunen in onze grote droom.
Deze mensen zorgden de afgelopen weken voor de extra motivatie tijdens de lange rustige duurtrainingen. Als er mensen in je geloven en je steunen dan is het gemakkelijker om jezelf naar een beter niveau te tillen. Dan wil je hen en jezelf niet teleurstellen. Langs deze weg bedank ik hen dan ook voor het vertrouwen!!! DANKIE allen!

Hier zijn ze dan :

                                     

           Best een mooi lijstje!!!

De afgelopen weken waren ook cruciaal om onze gepersonaliseerde fietskledij te kiezen. Alle sponsors kregen een mooie plaats en de design is er eentje die gaat opvallen. We kozen voor een Spaans kledij merk, namelijk GOBIK. En of we daar blij mee zijn. Check gerust de website eens www.gobik.com!
Ze wisten ons ook een primeur te vertellen dat de enige echte Julien Absalon zal deelnemen aan de Cape Epic 2019 als ambassadeur van Gobik... zie je mij al staan naast de meervoudig Olympisch en Wereldkampioen mountainbiken? Ooohhh man man, wij met een outfit die dan nog eens cooler gaat zijn dan van gelijk welke ander team...    
Ook een dikke MERCI aan de enige echte designer van onze tenue, Lucas!

We vertrekken op woensdag 13 maart 2019 en landen in Kaapstad op donderdag. We hebben dus nog 3 dagen vooraleer we aan de start staan van de proloog aan de voet van de Tafelberg in Cape Town. De keuze voor ons verblijf is gevallen op Roodenburg House, gelegen in Rondebosch. (www.Roodenburghouse.co.za) Op wandelafstand van de Universiteit van Kaapstad. De eigenaar Pat heeft ons al verzekerd dat Wouter en ik in de suite mogen overnachten. Hij voorziet ook extra berging voor ons materiaal. Een hele geruststelling. Vanaf zondagavond slapen we dan 7x in een
1-persoonstent...

Vorige week werden de renners en teams bekend gemaakt die als amateurs aan de start zullen staan. Volgend jaar doen er een groot aantal Belgen mee. In totaal een kleine 50-tal. In onze categorie, het Master klassement, staan nog 9 andere Belgische teams ingeschreven. Zo komt er nog een gezonde ambitie bij om daar toch als eerste Belgische Master team te finishen... mag dat? Waarom niet.
Ook Erik Dekker en Maarten Tjallingii zullen onze concurrenten worden! Wow!
Via Facebook kreeg ik de dag nadien al een verzoek om lid te worden van een groepje van alle Belgische deelnemers voor 2019. Met de bedoeling om elkaar vooraf al te leren kennen en eens samen te trainen. Sommige reden de race al in het verleden en kunnen ons helpen met raad. I'm inn!

Over de professionele renners aan de start zal ik later wel nog eens schrijven.

December is ondertussen al een paar dagen ver. Als er iemand goesting heeft om eens samen te trainen, laat het weten!

Ik wil graag afsluiten met een quote uit de vroegere Rocky films:

'Real change comes from inside! '


NinoB


Sponsored by Archi-Co.be, 2Rebuild.be, Van Trimpont, VegaBike, Fietspositionering DM,
                       Bank Delen, KoersKaffee en Scott.