Registration day!

Na een deugddoende nacht was het tijd voor de pre-race day!

We logeren op amper 5 min. van de Universiteit. Dat liet het toe om ontspannen aan de dag te beginnen en zo zonder haast naar de Cape Epic-zone te gaan.
De sfeer zat er onmiddellijk in.
Wat een prachtige locatie om als biker aan te komen. Als newbie valt je mond open en weet je niet waar eerst kijken. De sportvelden van de school zijn zo groot dat alles netjes verspreid staat.
De registratie verliep vlekkeloos. We werden dan nog toevallig ontvangen door de sympathieke vriendin van Jasper, de andere top-biker uit West-Vlaanderen die via dezelfde Robin een entry ticket had bekomen.
De traditionele ‘Cape Epic Sicon bag’ mochten we dan nadien ophalen. Precies 2 kids die bij Sinterklaas komen voor hun kado waar ze al zo lang naar verlangen.

De hartslag gaat hier vanzelf omhoog... je bent zo opgewonden dat je niet kan wachten om eraan te beginnen. 

Overal zie je koppels passeren. Je ziet de ogen hier achter de fancy zonnebrillen staren naar elkaar.
- Die zien er sterk uit. - dat zien er pro’s uit. Anderen staan dan weer super scherp of hebben nog geen zon gezien... hihi zoals wij - ... tot plots een vriendelijke dame van de organisatie op mijn schouders tikt en zegt ‘ Hey guys, don’t forget to put some sun cream on your neck’
Ja juffrouw, wij hebben al 6 maanden geen zon gezien ...

Dat iedereen top fit is en straalt, dat is geen verrassing natuurlijk.

Dat hier aan alles werd gedacht is ook wel snel duidelijk. Ze hebben hier zelfs een Jeep met achteraan een bankautomaat in gebouwd. Nog nooit gezien voordien. Dus even tijd om te shoppen in de. Ape Epic merchandise tent...
Ondertussen houdt het maar niet op. Tas ophalen met drinkbussen, waszakje om dagelijks je kleren te laten wassen, gepersonaliseerde powerbank die dagelijks word opgeladen tijdens je wedstrijd, ...
Eens terug in de guesthouse moesten we toch even bekomen.
Platte rust dan maar! Muziekje op de achtergrond en even een powernap nemen.

En dat het deugd deed... nadien terug in ‘the zone’ om onze fiets in orde te brengen. Stuurboord, transponder, fietsnummer, reservebanden monteren, nummer opspelden en heel belangrijk... de bike proper maken voor dat grote moment morgen... Rise and shine! Yeaaah!

De tactiek voor morgen ligt vast. Ten volle maximaal genieten van de proloog... de eerste keer zal zoiezo altijd de meest speciale zijn. Geen zotte toeren uitsteken. Beter Safely en met een goed gevoel naar maandag dan met brokken en kapotte benen.

Ons bed is de komende dagen een heel belangrijke plaats... dus gaan we hier al afsluiten en ons pyjamaake aandoen e...

Afsluiten doe ik met de woorden van J. Rodriguez en Hermida (de favorieten in onze categorie) :

‘ Mañana... a la guerra!!!!!! Vamooossss @Cape Epic 2019! ‘ 👊💪✊

Sponsored by Archi-Co.be,  2Rebuild.be, Van Trimpont, VegaBike, Fietspositionering DM,
                         Bank Delen, KoersKaffee, Scott and Gobik.

First day @ Cape Town!

Na een nacht in een heerlijk bed te slapen was het deze ochtend wakker worden met een Zuid-Afrikaanse vink op de achtergrond, een zon die komt piepen door de gordijnen, de geur van eggs and bacon en jawel, spelende kinderen op de speelplaats. Zij starten hier al om 7uur, maar hebben al om 14 uur gedaan.
Geen van beide met ochtendhumeur... kan ook niet als je weet dat je straks mag biken! Filip, onze man in de guesthouse, stond ons om 8u30 op te wachten. We kregen elk een briefje onder ons neus. We moesten aanvinken wat we graag zouden eten. Ieder land zijn gewoontes. Wat fruit en daarna toast met eggs. Ons potje Nutella hebben we wel boven gehaald. Even zondigen mag...
Omkleden en de fiets bovenhalen.
We reden richting de start om dan de proloog van zondag te verkennen. De eerste straten zijn door de Universiteit van Kaapstad. Leuk om toch wat studenten tegen te komen. Daarna omhoog naar de poorten van de Tafelberg. Eerst een singletrack, daarna een dubbel pad richtig de Dodemans Boom was het volgens het plan. We kregen een 5tal soorten stenen onder ons wielen. Veel losse stenen en losse ondergrond in de bochten , dus effe wennen toch. Nadat we de weinige bomen waren gepasseerd kwam de warmte op ons vallen. 33 graden gaf mijn Garmin aan. De druppels rolden langs mijn ogen naar benenden. Drinken en drinken en rondkijken! Wat een uitzicht , wat een uitzicht. Velen kijken van beneden naar de Tafelberg maar naar beneden kijken kan ik best ook aanraden.

        

De eerste kilometers achter de rug, veel snelheid kan er niet gemaakt worden, tenzij je een wereldtopper bent natuurlijk. Na enkele stops om den toerist uit te hangen reden we naar de technische afdaling waar al veel werd over gesproken en geschreven. De Plum Pudding.           

De afdaling start met een brugje, daarna enkelen leuke kombochten. De volgende meters zijn vooral kleine drops. De ene drop al korter na elkaar dan de andere. Wouter was onmiddellijk in zijn element. Hij nam alles vlotjes met zijn hardtail Scale alsof hij hier al jaren komt trainen.
Ik zal hem de komende dagen moeten intomen tijdens het afdalen. Maar beter zo dan nu al sukkelen tijdens de eerste afdaling. Zo voelde het wel aan bij mij. Nog te gespannen, nog te veel verkeerd insturen, nog te vaak zoekend naar het juiste traject.
Morgen dus nog effe ontspannen enkele trails nabij het parcours nemen is de boodschap.
Na de verkenning reden we door naar Waterfront. Onderweg konden we de Afrikaanse sfeer
opsnuiven. En daar hoort een cycleshop bij natuurlijk. Cyclewoods! Allemaal vintage bikes, fixies en
coole fietsen. Zalige sfeer! Je kon er koopjes doen, best dat we geen plaats over hebben in de valies.

Aan Waterfront 

was het tijd voor de typische Cape Epic foto met de Tafelberg op de achtergrond! Topmomentje. Daarspraken andere bikers ons aan en volgde een gezamelijk terrasmomentje. 

Zo komen we geleidelijk aan in de Epic sfeer.
Nog meer sfeer op het einde van de dag. Receptie in Den Anker voor de Belgische Epic bikers, met een ‘warme’ ontvangst door consul Dhr. Karl Stouthuysen, Gino (Belgische Kok @Cape Epic ) en Lies natuurlijk  (de sympathieke bazin uit Gent) . We kregen beide een pin opgespeld met de Belgisch-Zuid-Afrikaanse vlag erop! Super!

Na een lekkere Vlaamse maaltijd en leuke babbels met Epic rijders was de dag ten einde. Nog wat aftersun smeren...ja want we zijn al lekker bruin/rood en op tijd in bed! 

Morgen mogen we alles ophalen tussen 9uur en 13uur... opnieuw een spannende dag!

Slaapwel en sweat dreams...


morgen meer! Check ook BartGdsn via instagram / mijn verhaal voor meer foto’s.

Today now rain, no stars  ...  Just sun and good vibes!



Sponsored by Archi-Co.be, 2Rebuild.be, VanTrimpont,  VegaBike, Fietspositionering DM,
                   Bank Delen, KoersKaffee, Scott en Gobik.

The adventure has begun!

The adventure...

Deelnemen aan de Absa Cape Epic 2019!  TEAM ARCHI-CO/2REBUILD.  Nr. 558

Na maanden van verlangen, trainen, plannen en dromen... is het eindelijk zover.

Afgelopen dinsdag begon alles met het demonteren van de fiets. De eerste koffer die in orde was. Eerlijk, het was de eerste keer dat ik mijn fiets via het vliegtuig meenam. Dankzij onze sponsor VegaBike in Tielt kon ik gebruik maken van de koffer en bijhorende kennis van Danny! Stap voor stap de fiets demonteren en netjes met de wielen erop in de koffer steken, het leek allemaal simpel maar de eerste keer was toch wat vreemd. 

Nadien werd ik nog uitgezwaaid door de ganse crew! 

‘Make us proud!’ -VegaBike 

Op woensdag was het dan nog enkel de andere valies in orde brengen. Mits wat extra gewicht te plaatsen door op de valies te gaan zitten, lukte het mij om ze toe te krijgen. Nog wat fietsboekjes in de handbagage en op tijd vertrekken om Wouter op te halen. 

Het afscheid van het thuisfront was wat emotioneel. 

Op naar Zaventem dan. Het verkeer liep vlot en we waren netjes op tijd. Geen stress. We zijn op vakantie! De eerste stuntelige meters met onze bagagekar waren hilarisch. Eerst ik en nadien Wouter... We reden de paaltjes omver voor de checkin-balie bij Ethiopian Airlines. Als dat maar goed komt. 🤭

De Boeing 787-9 (Dreamliner) stond klaar aan de gate. Het was echt rustig in Zaventem, het was ook al 22u. We werden begroet door een stewardess in typische style... alé begroet... haar gezicht sprak 

boekdelen.

                                                    

Het vliegtuig was maar voor een derde gevuld. Ideaal dachten we. Straks hebben we 3 stoelen voor onszelf. Eerste de maaltijd ... die kregen we rond 23u30. Net een bakje Sheba kattenvoer.

Chicken or fish? Wij alle 2 chicken.  There is now chicken....   Wouter en ik namen dan maar Fish e. Waarom vraagt ze dat dan die Stewardess?

Lekker!? Eeuhh, eetbaar maar voor de rest niks met veel smaak. 

Afruimen aub dachten we... dan kunnen we sneller slapen. De lichten gingen uit en Wouter nam plaats in de middenrij. Drie stoelen elk voor ons alleen. Toch beter dan de ganse tijd recht zitten! En veel beter voor de beentjes! 

Na wat nachtelijke indommel uurtjes kwamen we redelijk snel aan in Addis Ababa. De hoofdstad van Ethiopië. Dat we in een ander continent waren, dat was wel duidelijk. We waren zowat de enige blanken. 

Na 30 minuten konden we al op de vlucht richting Cape Town. Die was wel goed gevuld. Er wachten ons nog 6 uur... 6 langere uren dan tijdens de nacht. Geen 3 stoelen de man deze keer. We werden na enkele uren opnieuw beloond met een bakje Sheba! Chicken or beaf? 

Wat kregen we? Joepie, er was wel nog chicken. Een warme maaltijd zo rond 9u45 in de ochtend... 

Het is eens iets anders e. 

Eindelijk, de landing werd ingezet na bijna 6 uur vliegen. Links en rechts bergen. De smile op ons gezicht werd groter. 

The adventure... het was zover. De eerste stappen op Zuid-Afrikaanse vasteland.  Tijden het ophalen van onze bagage viel direct op hoe snel alles hier ging. Nu, bij elke job die je hier ziet, zijn ze met 4x zoveel om hetzelfde te doen bij ons. 

Ondertussen was ik aan de praat geraakt met Karsten. Hij werkt voor de VRT. Hij had wat materiaal mee om te fotograferen en te filmen. In eerste instantie voor Frans Claes. Onze Belgische topper. Op Karsten zijn verlanglijstje stonden ondermeer een interview met Nino Schurter ( thema Mathieu VD Poel) en Anna VDBreggen. De komende periode zullen jullie dus op Sporza heel wat te zien en te horen krijgen over de Cape Epic 2019, met in de hoofdrol Frans Claes natuurlijk. Misschien kan hij 

ook eens een Belgische amateur aan het woord laten... zou de max zijn natuurlijk 😳.

Ondertussen was onze Belgische taxi aangekomen. Niemand minder dan Philippe Vanderiviere. Een biker van de 26/9 inch club van Wouter. In de winter woont hij hier in Kaapstad. 

Hij bracht ons naar onze Guesthouse Roodenburg. Onderweg even tanken... staat hier aan elke pomp

2 man te wachten om te helpen. Dus bij een grote station meer dan 10 man... 

Na enkele kilometers zagen we de Tafelberg liggen. Nog een grotere smile op ons gezicht natuurlijk. 

Zondag staan we daar aan de start van de proloog. Wat een prachtige plek! Na 20 min. Kwamen we aan op onze eerste verblijfplaats. Mooie grote poort. Alles netjes beveiligd. Onderweg hadden we ook snel door waarom. Niet iedereen leeftijd hier in dezelfde omstandigheden. 

Na het uitpakken van het materiaal, first things first... jawel, de fietsen terug monteren. Alles verliep vlot. Geen schade. De eerste meters op de parking waren prima. Enkel Wouter had wat extra druk nodig in de vork. 

Daarna effen pauzeren aan het zwembad... met een stralende zon en een leuke 28 graden, wat wind... meer was er niet nodig. 

Terug in actie schieten, wat boodschappen gedaan in de plaatselijke Spar. Water, fruit, koekjes en voor mij wat gummies! 

Doucheke nog en klaar maken om een pasta te eten. Maar dat was even met uitstel... er was 1 van ons iets tevergeefs aan het zoeken... onderbroeken... niet mee. 

Team is team e. De 1 mag er enen gebruiken van de andere ! We zijn er voor elkaar te steunen de komende dagen 👊. 

Eindigen doe ik met de tekst die ik daarnet op een lampkap zag in Michael’s Kitchen and bar

- ‘ When it rains, search the rainbow, When it’s dark, search the stars! ‘. -

Tot morgen.

Programma: ontbijt, biken en relax, ontmoeting alle Belgen en de Consul. 

Sponsored by Archi-Co.be , 2Rebuild.be, Van Trimpont, VegaBike, Fietspositionering DM, 

                       Bank Delen, KoersKaffee, Scott en Gobik. 

Count down...

Tik tik tik tik tik...
het aftellen is nu echt begonnen.
Over exact een week, woensdag 13 maart 2019,  vertrekken Wouter en ik om 22:30 uur  in Zaventem met Ethiopian Airlines richting Cape Town, het Mtb-paradijs op aarde. Met een tussenstop in Addis Ababa Bole komen we aan op donderdag om 13:45 uur. Een ferme vlucht als je het mij vraagt. Nog nooit zat ik zo lang op een vliegtuig. Hopelijk kan ik wat slapen. Een lekker gevarieerd ontbijt zal het ook niet zijn op donderdagmorgen... dus weet ik nu al dat de buik ferm zal knorren als we uitstappen in Cape Town.

Maar de bedoeling is om zoveel mogelijk aan de positieve zaken te denken. Eén daarvan is het weer daar ter plaatse. We kennen allemaal meteovista.be hiervoor. 14-daagse weersvoorspelling ... bekijk ze zelf maar... als dat niet positief is!!

De proloog op zondag 17 maart 2019 rijden we net voor de middag. 10:16 uur om precies te zijn. Daar zijn we zeer tevreden mee. Voor onze eerste zware rit op maandag, in de buurt van Hermanus, zal het al onmiddellijk wennen zijn aan de warmte. Veel warmer hoeft het dan ook niet te zijn om zo'n zware fysieke inspanningen te leveren.
Daarom dat ik dan ook beslist heb om geen zadeltas te nemen maar een extra drinkbus op de fiets.
Mijn fiets is ondertussen klaar voor de prachtige trails. Ongeveer een jaar en 4 maanden nu rijd ik met mijn Scott Spark RC World Cup. De kenners weten dat er hier maar 1 drinkbushouder mogelijk is. Dat is dan ook het enige minpunt aan deze mountainbike volgens mij. Maar dat kan opgelost worden door een houder te monteren aan de zadelpen, onder het zadel achteraan. Alle geluk dat ik deze enkele keren getest heb de afgelopen weken op en rond de Kluisberg. Al bij de eerste offroad passage bleek mijn extra houder te laag te staan. Omdat dit een fully is, voor de niet-kenners, een volledig geveerde fiets, gaat bij de 'open' stand van mijn achtervering soms de demper zo diep in, dat mijn drinkbus hapert aan mijn achterband. Daar was ik mij dus nog nooit van bewust geweest hoe diep de fiets de schokken opvangt. Dus dit heb ik enkele keren moeten aanpassen.  Mijn Mtb is ondertussen volledig gecontroleerd geweest door Dries van VegaBike. Onze fietsenhandelaar die ons ook sponsort. Alles wat ook maar een klein beetje slijtage vertoonde, werd vervangen. Dus hopelijk blijven de grote technische breuken uit. Kleine onderdelen zullen we meehebben.
oa. een slotje voor onze ketting, blokjes om te remmen, een derailleurpad en binnenbanden, de rest moet standhouden.
Voor de rest vertrouw ik helemaal op mijn Spark. Sinds ik met deze topfiets rij, is het plezier om te biken nog groter geworden. Ik voel me er heel goed op.

Ondertussen zit ik in de laatste fase van de trainingen. Om het met een geleerd woord te noemen, ben ik nu aan het 'taperen'.
Kort uitgelegd betekent 'taperen' het volgende.
Dit is de periode waarin de trainingen worden afgebouwd. Het is de periode dat je je lichamelijk en geestelijk voorbereidt op wat gaat komen. Het is de bedoeling dat je lichaam gaat herstellen van je zware trainingsarbeid. Enkel in de zetel liggen is het dan ook weer niet. Je bouwt de omvang van je duurtrainingen af. Hoe langer de wedstrijd waaraan je deelneemt, hoe vroeger je begint af te bouwen. Om te voorkomen dat de conditie afneemt, is het dan vooral van belang de intensiteit te bewaren. Dit zou moeten zorgen voor een verbetering van de prestatie. Dus af en toe nog een intensieve prikkel aan het lichaam geven maar geen lange inspanningen meer. Ik heb het geluk dat ik momenteel krokusvakantie heb. Ik slaap tot ik wakker word en ik ga een halfuur vroeger slapen dan gewoonlijk. Vanaf dit weekend zal ik ook iets meer koolhydraten eten dan voordien. Veel water drinken doe ik al. Het enige wat minder interessant is, is dat het gewicht wat omhoog gaat. Maar ik weet dat het na een paar dagen in de Cape Epic al opnieuw ok zal zijn. Beter wat meer koolhydraten en vocht in het lichaam dan te scherp aan de start staan volgens mij.
Daarom dus dat het lichaam/benen wat raar doen. Het doet je wat twijfelen. Je wil nu superbenen hebben maar je voelt die nog niet zo aan. Afwachten dus tot volgende week.
De Belgische deelnemers aan de Cape Epic 2019 zijn talrijk. Er zouden zo'n 53 bikers aan de start staan. Het vijfde land qua deelnemers na Zuid-Afrika, Brazilië, Zwitserland en Duitsland. Ik hoop dan ook dat ik de meeste zal ontmoeten. We delen dezelfde passie aan de andere kant van de wereld. Op vrijdag zijn we welkom bij de Belgische Consul, nl. Dhr. Stouthuysen, voor een babbel en een drankje op de World Party in Southern Sun Hotel. Als dat niet super is!
Dat we daar ons mannetje zullen staan, is een zekerheid! We kijken dan ook uit naar de prestatie van onze beste Belg, Frans Claes. Een echte topper! Ik hoop dat ik hem even kan ontmoeten in zijn kostbare tijd daar.

Vanaf volgende week donderdag zal ik proberen om elke dag een nieuwe post te voorzien vanuit Zuid-Afrika.
Het wordt stilaan tijd om aan mijn valies te beginnen. Hoe ik alles daarin zal krijgen, is me nog een raadsel... dus begin ik maar beter op tijd!

Tot de volgende !!


'Some days are easy, some days are really tough...
Even if your process can't be ideal, you just do the best you can and be proud of it! ' #raceprep



Sponsored by Archi-Co.be, 2Rebuild.be, Van Trimpont, VegaBike, Fietspositionering DM,
                       Bank Delen, Koerskaffee, Scott en Gobik.

Until the sun goes down...

Niet alles verloopt altijd zoals we het verwachten. Maar ik ben de afgelopen dagen in de juiste flow gekomen. De laatste intensieve trainingen zijn achter de rug. Meer en meer mensen vragen vaker hoe het gaat. Het motiveert om te blijven doorgaan. Want stilaan zorgen de trainingen voor vermoeidheid.

'En; ziej der gereed voorn?' , En; oe ist? Zit je up skema?'  ,  'Oe ist met de forme?'  ,  'Ziej ol zenuwachtig?'

Sinds vorige week zit ik dus stilaan in de juiste flow. Alle stukjes van de puzzel lijken samen te vallen. Over 19 dagen zal ik het maximale uit mezelf moeten halen. We starten de proloog om 10 uur 16 minuten en 15 seconden... KNAL!
Dat gevoel hebben van bevlogenheid...ik zal het nodig hebben om mezelf te kunnen overtreffen.
De balans tussen training, de uitdaging en mijn kunnen zorgt ervoor dat ik tijdens de laatste trainingen dat lekker gevoel krijg. Je denkt nergens meer aan dan aan de Absa Cape Epic, alles staat precies stil tijdens het fietsen en vliegt tegelijkertijd razendsnel voorbij. Elke trap op die pedalen is er een met volle kracht en overtuiging. Je voelt je plots een klein beetje renner ipv wielertoerist. Het zelfvertrouwen bij mij loopt niet altijd over maar nu durf ik stilletjes fluisteren dat het goed zit.
Mijn droomdoel staat voor de deur en ik wil er vol voor gaan.

Veel cijfers en details van mijn trainingen heb ik jullie niet gegeven de afgelopen periode. Het is dan ook zo persoonlijk gebonden dat de trainingen voor de ene overkomen als peanuts en voor iemand anders als overdreven feit. Met de tijd die ik had en de kennis uit mijn opleiding heb ik mij de afgelopen maanden goed voorbereid op wat komen zal.
Na de Roc D'Azur half oktober '18 reed ik tot op vandaag bijna 6.600 km. Goed voor 279 uur op het zadel. Mijn focus lag dan ook op het leggen van een goede basis. Daarna kwamen de klimtrainingen en de intervallen.
Afgelopen zaterdag reed ik 5 uur en 45 minuten. Samen met Bart P. . Een rit naar het Heuvelland. Bart met zijn koersfiets, ik met de Scale. Het was 5 uur mental coaching van onze Rigobarto. Hij gaf mij het gevoel dat ik dik in orde was. Hij liet me op de klimmetjes wat voorop rijden en onze laatste sprint naar de kerk van Passendale, ligt oplopend, vertrok hij op zijn 50 maar ik kon hem remonteren met mijn 32 plateautje... het is toch een kerel!
Gisteren testte ik voor de laatste keer de conditie.
Alles zat mee. Onder een heerlijke lentezon met amper wat wind startte ik om 13u.17 voor een laatste lange duurrit op de fiets. Op de mtb, weliswaar met dikke banden maar zonder profiel, trok ik richting het Heuvelland. Voor het eerst dit jaar in korte broek. Zalig!
Op een zonnige maandagnamiddag is het alsof je door een natuurpark rijdt. Welke diersoorten ik vandaag allemaal ben tegen gekomen, fantastisch.
Elke helling, elke weg die ook maar een klein beetje opliep, die reed ik op. Via Wijtschate, naar Nieuwkerke. Daarna over de grens richting de Catsberg. Via Boeschepe keerde ik terug om dan voor de 2e keer de Zwarte Berg op te rijden. Via Westouter reed ik de Sulferberg op, dan de Schomminkel, Baneberg en Rode Berg. Via de Zandberg terug naar de Scherpenberg en dan richting Kemmel, eerst de Monteberg en dan de Kemmelberg langs de lange kant op om dan uit te komen aan de achterkant en het steilste stuk op de kasseien op te rijden. Na 100 km kwam ik boven op de Kemmel.
Ik had het laatste steile stuk nog jus in de benen om recht op te trappers te staan. Yes!
Nu was het tijd om in oostelijke richting terug te keren. Na 6 uur en 150 km kwam ik moe maar o zo voldaan thuis. Ondertussen was de zon onder gegaan. Wat een mooie namiddag!
Ik had gisteren een dagtotaal van 170 km met de mtb. Totale fietstijd: 6 uur en 50 minuten.  (voor de wiskundigen, ik reed ook 's morgens naar mijn werk met de fiets)
Had je mij een jaar geleden gevraagd of ik vandaag 170 km zou gereden hebben, dan had ik zelfzeker NEE geantwoord. Zo zie je maar dat het opbouwen van je conditie op een correcte manier kan leiden tot veel meer dan je zelf voor mogelijk houdt. In jezelf geloven, doorzetten en plezier beleven in wat je doet, dan ben je tot veel in staat.
De komende dagen zal ik nog enkele keren mountainbiken op de Kluisberg. Mijn favoriete berg om te trainen. Maar zwaar zal dat niet meer zijn.
Vorige week kreeg ik nog wat tips mee van Fré Vanlierde. Ooit zaten we samen in de klas, toen we voor leerkracht LO studeerden. Ondertussen kom ik hem soms eens tegen in het zwembad van Menen, als ik er met mijn klassen ga zwemmen. Stiekem droomt hij er ook van om ooit eens de Cape Epic te rijden na zijn carrière. Zijn tips zal ik voor mezelf houden...

De komende dagen ga ik verder beslissen wat ik met de schouder zal doen. Pijnvrij is die nog zeker niet. Volgende week maandag valt de beslissing na bezoek aan de sportdokter.

Geniet nog allemaal van de zonnestralen.
Het deuntje om in je ligzetel weg te dromen van de zomer die er aankomt;

Robin Schulz - 'Sun goes down ' feat. Jasmine Thompson.

Tot de volgende !!




Sponsored by Archi-Co, 2Rebuild, Van Trimpont, VegaBike, Fietspositionering DM, Bank Delen, KoersKaffee, Scott, Gobik.

ZONDAG 17 MAART 2019

Katsberg: 150 meter 

We are excited...

Vandaag over exact 4 weken landen Wouter en ik op de luchthaven van Kaapstad, Zuid-Afrika..
Ik probeer me daar nog niet veel van voor te stellen, maar ik heb zo'n gevoel dat we daar niet alleen zullen rondlopen met fietsmateriaal.
Ondertussen staat het register van de deelnemers online op de site van de Absa Cape Epic. Ik was dan ook nieuwsgierig naar de deelnemers.
Want deze wedstrijd spreekt niet alleen tot de verbeelding owv de omgeving en trails maar ook omdat  het dit jaar een clash der bike-titanen zal worden.
De winnaars van vorig jaar Kulhavy-Grotts zullen het niet kado krijgen. Fumic-Avancini, Lakata-Platt, Huber-Stiebjahn, Buys-Beukes, Geismayr-Kaess, Ferraro-Porro, Carretero-Vergara, Föster-Heyns, Haterly-Gaze, Casagrande-Rabensteiner, Fini-Blums, Sauser-Andereassen... stuk voor stuk top teams!
In West-Vlaanderen zeggen we ; 'tga stuven wei doar'
Het zal een serieuze battle worden.
1 team heb ik nog niet genoemd hierboven: Team 4 : Schurter-Frischknecht.
Wie mij kent, weet maar al te goed dat ik een grote fan ben van Nino Schurter. De regerend wereldkampioen en olympisch kampioen in het mountainbiken XCO. Deze biker volg ik al sinds hij bij de beloften categorie racet. Ik zag hem nog maar 3x live aan het werk. 2x in Houffalize en vorig jaar in La Bresse.
In je kindertijd is het toegelaten om idolen te hebben. In je kamer hang je dan posters van dingen die je super leuk vindt. Dat deed ik toch vroeger. Vandaag zie je dat veel minder denk ik bij de jonge gasten. Ik verklap jullie dan nu dat ik nog steeds posters ophang, maar niet meer in mijn kamer... maar in de berging waar mijn fietsen staan. En ja, eerlijk, Nino hangt centraal. Zou het daarom zijn dat ze mij bij PH.SDG Nino (B) noemen...?
Zijn houding, zijn flair maar tegelijkertijd zijn eenvoud sieren de enorm grote sportman die deze man is. Zo vastberaden in zijn sport maar met de nodige nuchterheid maken van hem de sportidool waar ik naar op kijk. Hoe hij met zijn fiets technische obstakels kan overwinnen, ongelofelijk.

Had hij dit jaar niet deelgenomen, dan ging het voor mij toch een grote teleurstelling geweest zijn. Maar nu kijk ik uit naar dat misschien ene moment waarop hij even tijd heeft om met een amateur fietsfanaat uit Roeselare te spreken. Het haar voel ik al recht komen op mijn armen.

Als ik verder kijk in het register, dan valt op dat het masterklassement in totaal 228 teams telt. Wat toch aantoont dat deze wedstrijd voor ervaren bikers is. Hiervan zijn er 13 Belgische teams. Op zich wel veel vind ik. Dat maakt het extra aantrekkelijk. Zowel als wedstrijdgegeven als op het vlak van sociale relaties. Ik kijk er enorm naar uit om de 'Belgen' te ontmoeten. Zondag staat een eerste ontmoeting gepland tussen alle Belgische deelnemers hier in België. Dit met natuurlijk een gezamenlijke Mtb-tocht. Jammer genoeg kan ik er niet bij zijn, maar in Zuid-Afrika hebben we nog tijd genoeg om iedereen te leren kennen.

De afgelopen week was een spannende week.
Op maandag deed ik mijn eerste lange training (5u30) na mijn ongeval. Dit verliep niet helemaal vlot. Maar we hebben nog even tijd om met de osteopaat Valentine alles in orde te krijgen. De val heeft toch een ferme impact gehad op mijn lichaam, zeker nu ik geen medicatie meer neem, voelt alles nog stroef en pijnlijk aan.

Op dinsdag kwam de expert om mijn fiets en kapotte kledij te inspecteren die vergoed zal worden door de verzekering van de bestuurster.
Het was ook 'le moment supreme' want onze kledij van Gobik werd geleverd. Net op tijd...

Op woensdagavond was onze persvoorstelling van Team Archi-Co/2Rebuild.
In het nieuwe KoersKaffee bij het Koers WieMu van Roeselare mochten we de pers, sponsors, familie en supporters te woord staan. Alles verliep zoals we in gedachten hadden. Het was even wennen aan de aandacht die we kregen.
In de namiddag hadden we nog een opname staan met Radio 2 West-Vlaanderen. Een leuk interview trouwens. Wouter en ik werden met uitlopende vragen bekogeld. Het liep zo vlot dat alles in 1 take werd opgenomen. Smaakt naar meer, haha.
Op donderdagochtend, rond 7.10 uur werden we kort op antenne gelaten.
Vandaag verscheen ook een artikel op Radio 2, Het Laatste Nieuws regio Roeselare en komen we morgen in de Krant Van West-Vlaanderen.
Ongetwijfeld een leuke boost voor ons en wat publiciteit voor onze sponsors.

Deze namiddag moest ook nog een korte training afgewerkt worden. Kort betekent vaak intensief in deze periode...(voor het eerst met mijn nieuwe outfit)...  dus stond ik al vlug terug met de mtbvoetjes op de grond... ontplofte benen. De pijn werd verzacht door het verlangen naar de lekkere Valentijns pasta die op het menu stond.
Straks dus nog even ontspannen en op tijd in bed...

De komende trainingsblok gaat verder mijn limieten opzoeken en zal me hopelijk sterk genoeg maken om de wedstrijd tot een goed einde te brengen. Indien je me de komende 14 dagen wat vermoeid ziet passeren, geen paniek. Trust the process...

De motivatie is heel groot want nu komt het toch heel snel dichterbij. Take care en neem voor het slapen je geliefde even stevig vast om dan ...

Zoals zovaak:

The sun always comes back after the rain... 💘

#trainhard #recoverharder



Sponsored by Archi-Co, 2Rebuild, Van Trimpont, VegaBike, Fietspositionering DM, Bank Delen, KoersKaffee, Scott en Gobik.

the week after...

We zijn exact 1 week verder, van een bewogen week gesproken...
Vorige week woensdag stond een bezoek aan het Jan Ypermanziekenhuis op de agenda. De weergoden waren mij goed gezind. Als Bart geen fietstraining buiten kan doen, dan niemand, moeten ze hierboven gedacht hebben. Maar zo was het amper mogelijk om op tijd in Ieper te zijn.
De sneeuwval zorgde voor een mooi tapijt met de bijhorende verkeersellende.
Ik zocht het nummer op van de orthopedie in het AZ Delta te Roeselare. Daar had iemand zijn afspraak afgebeld. Gelukkig. Zo kon ik al een uur later op visite bij Dr. Muermans, hoofd orthopedie van het AZ Delta en tevens schouderchirurg.
Met kleine pasjes stapte ik door de sneeuw naar de bushalte. Mijn linker arm/schouder  in een verband, mijn jas half over mijn schouder. Ik voelde me zo onbehulpzaam. Ik was net op tijd voor de bus. De deuren gingen open. Toch even checken of de chauffeur langs het ziekenhuis passeert.  "Dat is dan 3 euro", zei de chauffeur... Voor amper 4 kilometer betaal je 3 euro!! Het was jaren geleden dat ik nog eens de Lijnbus moest nemen. Iedereen komt bijna op straat voor 'het klimaat'. Moesten de alternatieven zoals de Lijn en de NMBS de prijzen laag houden voor de mensen, dan zouden we toch allemaal meer het openbaar vervoer nemen? Neem daarbij de fietsvergoeding... Ik rij bijna elke dag naar mijn werk met de fiets. Omdat ik dat graag doe en ondertussen in beweging ben en ook nog eens train. Maar de vergoeding is amper 0,15€/km. Waarom zo laag? Moest iedereen een flinke vergoeding krijgen en ook een aankoop van een fiets kunnen terugvorderen, dan zijn we toch ook al een stap verder? We spreken dan nog niet van goede fietspaden en dergelijke, maar die komen er misschien als er meer gefietst wordt.
De specialist onderzocht mijn schouder en nek. Nam extra foto's om breuken uit te sluiten. Enkel de echo bracht definitief antwoord. Tussen het sleutelbeen en het schoudergewricht zit een klein barstje. Voor de rest zit er nog vocht in de schouder, maar dat is normaal. Dus ook wat gezwollen. Als ik recht voor de spiegel sta, dan steekt er aan mijn linker schouder bovenaan een bolleke uit. Precies of het beentje net niet uit mijn huid komt. Het moet toch niet veel gescheeld hebben. Dan was het verdict meedogenloos. Geen Cape Epic... Het enige nu is misschien wat pijn in de schouder na een rit van 6 -7 uur op de mtb in Zuid-Afrika. Maar daar kunnen we wel vrede mee nemen.
Die avond kon/mocht ik al naar de kiné. Ik ben ondertussen al goeie klant bij onze ploegmaat. Gelukkig dat Bart P. zich flexibel opgesteld heeft. Bart is altijd degene die alles relativeert en positief blijft. Dat kon ik best wel gebruiken. Topkameraad!

Bijna elke dag van de afgelopen week was ik bezig met de administratieve rompslomp die bij een ongeval komt kijken. Foto's nemen van de schade. Aankoopfacturen of de winkelwaarde opzoeken van de kapotte zaken. Alles scannen, mailen, indienen... Aangifte doen bij het ziekenfonds. Opnieuw attesten invullen en laten invullen. Alles voor je werk regelen. Ik zal er in ieder geval niks bij winnen. Als slachtoffer maak je zeker altijd verlies, jammer.

Langs deze weg wil ik ook iedereen bedanken die de tijd nam om een berichtje te sturen of om eens te telefoneren. Zelfs leerlingen hebben me gemaild. Je verhaal kunnen doen helpt toch altijd om wat beter te worden.
Ondertussen moet mijn metabolisme wat ook stil gevallen zijn. Ik kwam 4 kg bij in 6 dagen... dat kan ik wel missen, die extra kilo's nu. Ik heb een zwak voor patisserie. Het zal daar ook wel aan liggen.
Ik bakte elke dag wel iets anders. Als de kids thuis kwamen waren er verse pannenkoeken of de volgende dag chocolade muffins of ook nog appelcake. Dan weet je het wel é.
De komende dagen probeer ik terug actiever te worden. Over exact 48 dagen staan Wouter en ik aan de start van de proloog. En daar wil ik zo goed als mogelijk, met de mogelijkheden die ik heb, mijn ultieme sportdroom vervullen.

Vandaag hebben we terug verse moed na een minder weekend. Daar zit een behandeling van de osteopaat ook voor iets tussen. Ik heb met Valentine R. iemand gevonden die me de laatste jaren meermaals heeft 'recht getrokken' en terug het goede gevoel heeft bezorgd tijdens het sporten.
We denken veel te vaak dat een pijntje hier of daar er eenmaal bijhoort maar daar is niks van aan.
Het heeft altijd een reden. Als je dan iemand hebt die zoekt tot het opgelost is, dan krijg je opnieuw de juiste energie om er terug het beste van te maken. Ook als dit niet terugbetaald wordt door je ziekenfonds (wat onbegrijpelijk is), het resultaat is belangrijker. Bedankt Valentine!
Ook de vierde behandeling bij Bart P. stond ondertussen op de agenda. We maakten plannen voor het komende seizoen. Er zit misschien nog een specialeke aan te komen dit jaar...
Deze avond nog een deugddoende sportmassage gekregen van Ronny M. en we voelen ons al een stuk beter. Nu de beste fietsbenen terugvinden en we zijn weer op de goede weg. Op tijd onze Apranac nemen, de coldpack leggen en Voltaren forte smeren. Ik doe mijn best!

Ik sluit af met 1 van die leuke deuntjes/liedjes momenteel; (zoek het gerust eens op)

'Sometimes the going gets a little tough' - FINN 
(Mella Dee Going got a bit tougher mix)

Greetz en be careful!

Nino B


Sponsored by Archi-Co.be, 2Rebuild.be, Van Trimpont, VegaBike, Fietspositionering DM,
Bank Delen, KoersKaffee, Scott en Gobik.