De kachel moet branden

Dinsdag 19 maart 2019

Stage 2 : Hermanus - Oak Valley Estate.           86 km.   /  2250 hoogtemeters



 Beste vrienden en sympatisanten,

Vandaag wordt de blog van Bart gehacked door nr 558-1. De Cape Epic is een mtb race voor teams, dus moeten we elkaar helpen. Terwijl mijn team mate naar de massage is, neem ik zijn blog even over en kan hij dit al van zijn to do lijst schrappen.
Ik zou het kunnen hebben over de prachtige trails, de prima organisatie, de ambiance van de Cape Epic, etc... maar Ik denk niet dat Nino B het al gehad heeft over BIER in al zijn posts, dus ga ik van de gelegenheid gebruik maken om hier verandering in te brengen. Ik heb namelijk een nieuwe app geïnstalleerd op mijn Garmin. De tijd dat alleen snelheid en afstand geregistreerd werd,  behoort nog juist niet tot het stenen tijdperk. Nu gooit elke wielerliefhebber zijn wattages, hoogtemeters , cadans, hartslag   .... online. Maar er bestaat nu ook een Garmin app die berekend hoeveel pintjes je verdiend hebt na een rit. Hou je vast : vandaag heb ik er 28,7 verdiend (zie foto). Niet dat ik nu plan ben dit allemaal als recuperatie drank naar binnen te werken. Ten eerste zit ik dan morgen niet met een kater,  maar met een buffel. Je weet wel, zo eentje die ‘s morgens aan we ontbijttafel met een basstem (genre Barry White) zou zeggen tegen de kater “.Hoi kleintje”.  Ten tweede kan ik dan terug naar het stadhuis.  Ik ben geregistreerd als orgaandonor maar mijn lever zal niet meer bruikbaar zijn voor transplantatie. Alle gekheid op een stokje , ik wil met deze metafoor ( beers earned) enkel aantonen dat er wel wat calorieën verbruikt worden. En om een wijze Tieltse wielrenner (de leden 26/9inch MTB club weten wel  wie ik bedoel) te citeren : de kachel moet blijven branden. Dus moeten steeds blijven eten en drinken. Bart herinnert me er ten gepaste tijde aan als goede huisvader, net zoals hij me intoomt als ik weer veel te geweldig start, bunny hups en wheelies wil doen of afdaal met  iets te veel risico. Je kunt tussen de lijnen lezen dat hij de verstandigste is van de twee maar het werkt. Dus morgen zelfde aanpak.

Wouter

PS : indien je liever trappist drinkt, moet je het aantal pintjes delen door drie.


Sponsored by Archi-Co.be, 2Rebuild.be, Van Trimpont, VegaBike, Fietspositionering DM, 
                       Bank Delen, KoersKaffee, Scott en Gobik

Maandag 18 maart 2019

Stage 1 :  Hermanus   -   Hermanus.      111 km.    /    2700 hoogtemeters

Ik had niet de beste nacht.... het opnemen van voldoende vocht zorgde voor 3 sanitaire nachtelijke stops... niet ideaal dus.

Om 5 uur gewekt worden door de befaamde doedelzak helpt ook niet om fit wakker te worden.

Maar we zijn positief. We zijn nog in de race! En vandaag mogen we extra lang fietsen. De langste etappe op het schema!
Om 5u 30 ontbijten... toch iets vroeger dan gewoonlijk op mandag. Chef Gino stond ons kiplekker op te wachten. ‘Starten met pasta mannen’ was de wijze raad.
Zogezegd zo gedaan. Wouter liever niet.
Onze prachtige team tenue aantrekken en fiets ophalen.
Het startschot klonk voor de profs. Daarna de dames en onmiddelijk was het aan ons. Box B.

Wat een bangelijk gevoel.
Dat gevoel ging snel over in wedstrijdgewoel. Alles bleef netjes gedeciplineerd. Na 2 kilometer  verloor ik mijn drinkbus onder mijn zadel. Gelukkig zat Wouter achter mij. Stoppen dus. Zonder zou niet lukken. De singletrack ging over in een lange klim op asfalt om dan naar de Hermanus biketrack te rijden. Het uitzicht...  prachtig! Gelukkig voor ons geen zon. Wat laag hangende wolken. Beter zo. Wat beloofde een lange tocht te worden.
Na wat overleg met Wouter beslisten we na 10 km onze tactiek. Het plan klopte ...
Na 5u48 kwamen we zo feir als een pauw over de finish.
We did it! We schuiven een plaatsje op in de ranking.

Nu 29e bij de Masters!

We zijn geen enkele keer in de probleem gekomen. Geen valpartijen. Geen technische problemen. Geen dipjes. Alles verliep gesmeerd.
We mogen nu vooral niet overmoedig worden. Morgen is een nieuwe dag. Opnieuw start om 7u15.
We vertrekken hier uit Hermanus. Morgen komen we aan in een nieuwe Epic locatie.

Het is tijd om te slapen, dus morgen meer!

Het meeste speciale moment van de dag voor mij:

We komen bij Oscar Freire en Natalia Fischer op zo’n 25 km van het einde.
Ik begroet Natalia in het Spaans.
Vraagt ene Oscar, wie begroet jij nu?
Antwoord ik ‘ Natalia’
Ooowwwww Zegt die Spanjaard.
Roep ik hem als we wegrijden: Who are you Mister? Oscar Who? Never heard about.’’


Wij met z’n vier plat van het lachen...

Adios amigos!


Sponsored by Archi-Co.be, 2Rebuild.be, Van Trimpont, VegaBike, Fietspositionering DM,
                        Bank Delen, KoersKaffee, Scott en Gobik!

Zondag 17 maart 2019

 Proloog. : 21 km.   600 hoogtemeters     Startplaats: Universiteit van Kaapstad

Om 10 uur 16 was het dan eindelijk zover...

De start van onze Cape Epic 2019.
Maanden van plannen, trainen, beuken tegen de wind, afzien in de koude en herstellen van een ongeval. Alles verliep volgens plan. Gelukkig dat Wouter ook graag alles plant en even strikt is in voorbereiding als ik.
Zo kan je met een goed gevoel naar de start. Eens aan de startzone aangekomen voelde je de spanning om je heen. Gelukkig stonden enkele Belgen in onze buurt. Plezant om ze veel succes te wensen en een ontspannen babbel te doen. De setting van deze proloog is magisch. Rond de Universiteit van Kaapstad heerst een magische sfeer precies. Deze ochtend geen zon, wel wat mist.
Heel speciaal... de Tafelberg waar je op moet kan je vandaag niet zien. Enkel de heli’s zie je rondvliegen.


We waren zeker niet triest met dit weer. Niet koud en geen felle zon. Elke dag dat we niet hevig zweten en verhit raken is een dag gewonnen voor ‘Belgen’ als ons. Ons lichaam is de warmte gewoonweg niet gewend.

Next please...
Nr. 558 on the podium.
Daar stonden we dan. 25 seconden amper en we moesten vertrekken.
De startlijn was een kippenvel moment, maar voor je als echt beseft ben vertrokken en in racemodus.
Wouter na de leiding zoals afgesproken. Pas aan de eerste singletrack kon ik overnemen. De hartslag was iets te hoog maar ... dit is wel de Cape Epic. Hier rij je toch niet zomaar als een wielertoerist rond. We willen al onze sponsors niet teleurstellen en ook onze supporters waren op post. Weliswaar in België, maar alle berichten die we kregen gaven die extra boost die we nodig hadden.

De eerste klim deed even pijn aan de benen. Na 15 minuten kwam ik in mijn ritme. Maar eerlijk is eerlijk, Wouter reed beresterk. Ik heb de afgelopen periode amper nog mijn weerstand getraind en dat voel je direct natuurlijk.
De afdalingen zijn voor Wouter, de steile en of technische klimmen bepaal ik het ritme.
Af en toe toomde ik Wouter wat in want o die reed steeds sneller . En er komen nog zoveel lastige kilometers de komende dagen.


Na 33 minuten waren we boven aan Dead’s man Tree. Daarna kwam een stuk asfalt. De regendruppels rolden op mijn bril. Zo mistig was het daar. Ondertussen waren we zeker al een tiental teams voorbij geknald. Stevig ritme maar zeker niet op de limiet.
Net voor de afdaling kwamen we met enkele teams samen. Dat was niet volgens plan. Gelukkig niet
te veel stof. Zo kon ik mijn lijn rijden. Eens beneden ging het snel. Ik nam geen enkel risico. Het dalen op de keien was nog niet op het tempo van Wouter. Maar eens op de iets vlakkere singletrack kon ik opnieuw aansluiten. Pief paf, links , rechts, voorwiel op, achterwiel op, kombocht en ... we waten beneden... ik had 2 sec. om onze tijd te checken. Nog onder het uur.
Alé , gow , riep Wouter
Ok dan ik volg. Een stuk asfalt nog langs een fietspad. En dan terug naar de site van de Unief.
Er stond wat tegenwind. Eens op het gras schakelde ik een tand groter en zette de eindsprint in. We
knalden naar de finish en kwamen binnen in 58 min. en 59sec. We hadden stiekem gedroomd van 60
min. Dus we zitten er niet veraf.

Even elkaar aankijken ... ok well done. Alles ok. We zitten in de race.

De resultaten even afwachten.  Wouter dood leuk: ‘ het mocht eigenlijk nog langer zijn’

Dat wil ik niet meer horen man. Er komt nog genoeg.

Resultaat dan:

144 e in het algemeen klassement.  30e in onze categorie (Masters)
Er starten 650 teams waarvan 225 in onze categorie.

Morgen dus vroeg starten. In box B. Om 7u15. Samen met oa. Oscar Freire!
Van het thuisfront kregen we bericht dat we 1e Belgische duo-team waren.
Serieus?
Dat nemen ze ons nooit meer af maaaaaar    De komende dagen zijn nog zo zwaar dat we ons daar zeker niet gaan mee bezig houden.
Dat we er trots op zijn, dat gaan we niet ontkennen.


Ondertussen zijn we aangekomen in Hermanus. Onze nieuwe thuisbasis.
Het Epic dorp is echt onvoorspelbaar. Moeilijk uit te leggen als je er niet zelf bent.

Daarover vertel ik later wel meer want het is tijd om alles uit te pakken en klaar te maken voor morgen.

Still 625 km to go!

Groeten vanuit de chillzone!

Eindigen doe ik met de woorden van Wouter deze ochtend, toen de UCI commissaris vroeg :

‘Are you ready??,   Wouter: ‘I was Born ready! -

Sponsored by Archi-Co.be, 2Rebuild.be, Van Trimpont, VegaBike, Fietspositionering DM,
                        Bank Delen, KoersKaffee, Scott en Gobik.

Registration day!

Na een deugddoende nacht was het tijd voor de pre-race day!

We logeren op amper 5 min. van de Universiteit. Dat liet het toe om ontspannen aan de dag te beginnen en zo zonder haast naar de Cape Epic-zone te gaan.
De sfeer zat er onmiddellijk in.
Wat een prachtige locatie om als biker aan te komen. Als newbie valt je mond open en weet je niet waar eerst kijken. De sportvelden van de school zijn zo groot dat alles netjes verspreid staat.
De registratie verliep vlekkeloos. We werden dan nog toevallig ontvangen door de sympathieke vriendin van Jasper, de andere top-biker uit West-Vlaanderen die via dezelfde Robin een entry ticket had bekomen.
De traditionele ‘Cape Epic Sicon bag’ mochten we dan nadien ophalen. Precies 2 kids die bij Sinterklaas komen voor hun kado waar ze al zo lang naar verlangen.

De hartslag gaat hier vanzelf omhoog... je bent zo opgewonden dat je niet kan wachten om eraan te beginnen. 

Overal zie je koppels passeren. Je ziet de ogen hier achter de fancy zonnebrillen staren naar elkaar.
- Die zien er sterk uit. - dat zien er pro’s uit. Anderen staan dan weer super scherp of hebben nog geen zon gezien... hihi zoals wij - ... tot plots een vriendelijke dame van de organisatie op mijn schouders tikt en zegt ‘ Hey guys, don’t forget to put some sun cream on your neck’
Ja juffrouw, wij hebben al 6 maanden geen zon gezien ...

Dat iedereen top fit is en straalt, dat is geen verrassing natuurlijk.

Dat hier aan alles werd gedacht is ook wel snel duidelijk. Ze hebben hier zelfs een Jeep met achteraan een bankautomaat in gebouwd. Nog nooit gezien voordien. Dus even tijd om te shoppen in de. Ape Epic merchandise tent...
Ondertussen houdt het maar niet op. Tas ophalen met drinkbussen, waszakje om dagelijks je kleren te laten wassen, gepersonaliseerde powerbank die dagelijks word opgeladen tijdens je wedstrijd, ...
Eens terug in de guesthouse moesten we toch even bekomen.
Platte rust dan maar! Muziekje op de achtergrond en even een powernap nemen.

En dat het deugd deed... nadien terug in ‘the zone’ om onze fiets in orde te brengen. Stuurboord, transponder, fietsnummer, reservebanden monteren, nummer opspelden en heel belangrijk... de bike proper maken voor dat grote moment morgen... Rise and shine! Yeaaah!

De tactiek voor morgen ligt vast. Ten volle maximaal genieten van de proloog... de eerste keer zal zoiezo altijd de meest speciale zijn. Geen zotte toeren uitsteken. Beter Safely en met een goed gevoel naar maandag dan met brokken en kapotte benen.

Ons bed is de komende dagen een heel belangrijke plaats... dus gaan we hier al afsluiten en ons pyjamaake aandoen e...

Afsluiten doe ik met de woorden van J. Rodriguez en Hermida (de favorieten in onze categorie) :

‘ Mañana... a la guerra!!!!!! Vamooossss @Cape Epic 2019! ‘ 👊💪✊

Sponsored by Archi-Co.be,  2Rebuild.be, Van Trimpont, VegaBike, Fietspositionering DM,
                         Bank Delen, KoersKaffee, Scott and Gobik.

First day @ Cape Town!

Na een nacht in een heerlijk bed te slapen was het deze ochtend wakker worden met een Zuid-Afrikaanse vink op de achtergrond, een zon die komt piepen door de gordijnen, de geur van eggs and bacon en jawel, spelende kinderen op de speelplaats. Zij starten hier al om 7uur, maar hebben al om 14 uur gedaan.
Geen van beide met ochtendhumeur... kan ook niet als je weet dat je straks mag biken! Filip, onze man in de guesthouse, stond ons om 8u30 op te wachten. We kregen elk een briefje onder ons neus. We moesten aanvinken wat we graag zouden eten. Ieder land zijn gewoontes. Wat fruit en daarna toast met eggs. Ons potje Nutella hebben we wel boven gehaald. Even zondigen mag...
Omkleden en de fiets bovenhalen.
We reden richting de start om dan de proloog van zondag te verkennen. De eerste straten zijn door de Universiteit van Kaapstad. Leuk om toch wat studenten tegen te komen. Daarna omhoog naar de poorten van de Tafelberg. Eerst een singletrack, daarna een dubbel pad richtig de Dodemans Boom was het volgens het plan. We kregen een 5tal soorten stenen onder ons wielen. Veel losse stenen en losse ondergrond in de bochten , dus effe wennen toch. Nadat we de weinige bomen waren gepasseerd kwam de warmte op ons vallen. 33 graden gaf mijn Garmin aan. De druppels rolden langs mijn ogen naar benenden. Drinken en drinken en rondkijken! Wat een uitzicht , wat een uitzicht. Velen kijken van beneden naar de Tafelberg maar naar beneden kijken kan ik best ook aanraden.

        

De eerste kilometers achter de rug, veel snelheid kan er niet gemaakt worden, tenzij je een wereldtopper bent natuurlijk. Na enkele stops om den toerist uit te hangen reden we naar de technische afdaling waar al veel werd over gesproken en geschreven. De Plum Pudding.           

De afdaling start met een brugje, daarna enkelen leuke kombochten. De volgende meters zijn vooral kleine drops. De ene drop al korter na elkaar dan de andere. Wouter was onmiddellijk in zijn element. Hij nam alles vlotjes met zijn hardtail Scale alsof hij hier al jaren komt trainen.
Ik zal hem de komende dagen moeten intomen tijdens het afdalen. Maar beter zo dan nu al sukkelen tijdens de eerste afdaling. Zo voelde het wel aan bij mij. Nog te gespannen, nog te veel verkeerd insturen, nog te vaak zoekend naar het juiste traject.
Morgen dus nog effe ontspannen enkele trails nabij het parcours nemen is de boodschap.
Na de verkenning reden we door naar Waterfront. Onderweg konden we de Afrikaanse sfeer
opsnuiven. En daar hoort een cycleshop bij natuurlijk. Cyclewoods! Allemaal vintage bikes, fixies en
coole fietsen. Zalige sfeer! Je kon er koopjes doen, best dat we geen plaats over hebben in de valies.

Aan Waterfront 

was het tijd voor de typische Cape Epic foto met de Tafelberg op de achtergrond! Topmomentje. Daarspraken andere bikers ons aan en volgde een gezamelijk terrasmomentje. 

Zo komen we geleidelijk aan in de Epic sfeer.
Nog meer sfeer op het einde van de dag. Receptie in Den Anker voor de Belgische Epic bikers, met een ‘warme’ ontvangst door consul Dhr. Karl Stouthuysen, Gino (Belgische Kok @Cape Epic ) en Lies natuurlijk  (de sympathieke bazin uit Gent) . We kregen beide een pin opgespeld met de Belgisch-Zuid-Afrikaanse vlag erop! Super!

Na een lekkere Vlaamse maaltijd en leuke babbels met Epic rijders was de dag ten einde. Nog wat aftersun smeren...ja want we zijn al lekker bruin/rood en op tijd in bed! 

Morgen mogen we alles ophalen tussen 9uur en 13uur... opnieuw een spannende dag!

Slaapwel en sweat dreams...


morgen meer! Check ook BartGdsn via instagram / mijn verhaal voor meer foto’s.

Today now rain, no stars  ...  Just sun and good vibes!



Sponsored by Archi-Co.be, 2Rebuild.be, VanTrimpont,  VegaBike, Fietspositionering DM,
                   Bank Delen, KoersKaffee, Scott en Gobik.

The adventure has begun!

The adventure...

Deelnemen aan de Absa Cape Epic 2019!  TEAM ARCHI-CO/2REBUILD.  Nr. 558

Na maanden van verlangen, trainen, plannen en dromen... is het eindelijk zover.

Afgelopen dinsdag begon alles met het demonteren van de fiets. De eerste koffer die in orde was. Eerlijk, het was de eerste keer dat ik mijn fiets via het vliegtuig meenam. Dankzij onze sponsor VegaBike in Tielt kon ik gebruik maken van de koffer en bijhorende kennis van Danny! Stap voor stap de fiets demonteren en netjes met de wielen erop in de koffer steken, het leek allemaal simpel maar de eerste keer was toch wat vreemd. 

Nadien werd ik nog uitgezwaaid door de ganse crew! 

‘Make us proud!’ -VegaBike 

Op woensdag was het dan nog enkel de andere valies in orde brengen. Mits wat extra gewicht te plaatsen door op de valies te gaan zitten, lukte het mij om ze toe te krijgen. Nog wat fietsboekjes in de handbagage en op tijd vertrekken om Wouter op te halen. 

Het afscheid van het thuisfront was wat emotioneel. 

Op naar Zaventem dan. Het verkeer liep vlot en we waren netjes op tijd. Geen stress. We zijn op vakantie! De eerste stuntelige meters met onze bagagekar waren hilarisch. Eerst ik en nadien Wouter... We reden de paaltjes omver voor de checkin-balie bij Ethiopian Airlines. Als dat maar goed komt. 🤭

De Boeing 787-9 (Dreamliner) stond klaar aan de gate. Het was echt rustig in Zaventem, het was ook al 22u. We werden begroet door een stewardess in typische style... alé begroet... haar gezicht sprak 

boekdelen.

                                                    

Het vliegtuig was maar voor een derde gevuld. Ideaal dachten we. Straks hebben we 3 stoelen voor onszelf. Eerste de maaltijd ... die kregen we rond 23u30. Net een bakje Sheba kattenvoer.

Chicken or fish? Wij alle 2 chicken.  There is now chicken....   Wouter en ik namen dan maar Fish e. Waarom vraagt ze dat dan die Stewardess?

Lekker!? Eeuhh, eetbaar maar voor de rest niks met veel smaak. 

Afruimen aub dachten we... dan kunnen we sneller slapen. De lichten gingen uit en Wouter nam plaats in de middenrij. Drie stoelen elk voor ons alleen. Toch beter dan de ganse tijd recht zitten! En veel beter voor de beentjes! 

Na wat nachtelijke indommel uurtjes kwamen we redelijk snel aan in Addis Ababa. De hoofdstad van Ethiopië. Dat we in een ander continent waren, dat was wel duidelijk. We waren zowat de enige blanken. 

Na 30 minuten konden we al op de vlucht richting Cape Town. Die was wel goed gevuld. Er wachten ons nog 6 uur... 6 langere uren dan tijdens de nacht. Geen 3 stoelen de man deze keer. We werden na enkele uren opnieuw beloond met een bakje Sheba! Chicken or beaf? 

Wat kregen we? Joepie, er was wel nog chicken. Een warme maaltijd zo rond 9u45 in de ochtend... 

Het is eens iets anders e. 

Eindelijk, de landing werd ingezet na bijna 6 uur vliegen. Links en rechts bergen. De smile op ons gezicht werd groter. 

The adventure... het was zover. De eerste stappen op Zuid-Afrikaanse vasteland.  Tijden het ophalen van onze bagage viel direct op hoe snel alles hier ging. Nu, bij elke job die je hier ziet, zijn ze met 4x zoveel om hetzelfde te doen bij ons. 

Ondertussen was ik aan de praat geraakt met Karsten. Hij werkt voor de VRT. Hij had wat materiaal mee om te fotograferen en te filmen. In eerste instantie voor Frans Claes. Onze Belgische topper. Op Karsten zijn verlanglijstje stonden ondermeer een interview met Nino Schurter ( thema Mathieu VD Poel) en Anna VDBreggen. De komende periode zullen jullie dus op Sporza heel wat te zien en te horen krijgen over de Cape Epic 2019, met in de hoofdrol Frans Claes natuurlijk. Misschien kan hij 

ook eens een Belgische amateur aan het woord laten... zou de max zijn natuurlijk 😳.

Ondertussen was onze Belgische taxi aangekomen. Niemand minder dan Philippe Vanderiviere. Een biker van de 26/9 inch club van Wouter. In de winter woont hij hier in Kaapstad. 

Hij bracht ons naar onze Guesthouse Roodenburg. Onderweg even tanken... staat hier aan elke pomp

2 man te wachten om te helpen. Dus bij een grote station meer dan 10 man... 

Na enkele kilometers zagen we de Tafelberg liggen. Nog een grotere smile op ons gezicht natuurlijk. 

Zondag staan we daar aan de start van de proloog. Wat een prachtige plek! Na 20 min. Kwamen we aan op onze eerste verblijfplaats. Mooie grote poort. Alles netjes beveiligd. Onderweg hadden we ook snel door waarom. Niet iedereen leeftijd hier in dezelfde omstandigheden. 

Na het uitpakken van het materiaal, first things first... jawel, de fietsen terug monteren. Alles verliep vlot. Geen schade. De eerste meters op de parking waren prima. Enkel Wouter had wat extra druk nodig in de vork. 

Daarna effen pauzeren aan het zwembad... met een stralende zon en een leuke 28 graden, wat wind... meer was er niet nodig. 

Terug in actie schieten, wat boodschappen gedaan in de plaatselijke Spar. Water, fruit, koekjes en voor mij wat gummies! 

Doucheke nog en klaar maken om een pasta te eten. Maar dat was even met uitstel... er was 1 van ons iets tevergeefs aan het zoeken... onderbroeken... niet mee. 

Team is team e. De 1 mag er enen gebruiken van de andere ! We zijn er voor elkaar te steunen de komende dagen 👊. 

Eindigen doe ik met de tekst die ik daarnet op een lampkap zag in Michael’s Kitchen and bar

- ‘ When it rains, search the rainbow, When it’s dark, search the stars! ‘. -

Tot morgen.

Programma: ontbijt, biken en relax, ontmoeting alle Belgen en de Consul. 

Sponsored by Archi-Co.be , 2Rebuild.be, Van Trimpont, VegaBike, Fietspositionering DM, 

                       Bank Delen, KoersKaffee, Scott en Gobik. 

Count down...

Tik tik tik tik tik...
het aftellen is nu echt begonnen.
Over exact een week, woensdag 13 maart 2019,  vertrekken Wouter en ik om 22:30 uur  in Zaventem met Ethiopian Airlines richting Cape Town, het Mtb-paradijs op aarde. Met een tussenstop in Addis Ababa Bole komen we aan op donderdag om 13:45 uur. Een ferme vlucht als je het mij vraagt. Nog nooit zat ik zo lang op een vliegtuig. Hopelijk kan ik wat slapen. Een lekker gevarieerd ontbijt zal het ook niet zijn op donderdagmorgen... dus weet ik nu al dat de buik ferm zal knorren als we uitstappen in Cape Town.

Maar de bedoeling is om zoveel mogelijk aan de positieve zaken te denken. Eén daarvan is het weer daar ter plaatse. We kennen allemaal meteovista.be hiervoor. 14-daagse weersvoorspelling ... bekijk ze zelf maar... als dat niet positief is!!

De proloog op zondag 17 maart 2019 rijden we net voor de middag. 10:16 uur om precies te zijn. Daar zijn we zeer tevreden mee. Voor onze eerste zware rit op maandag, in de buurt van Hermanus, zal het al onmiddellijk wennen zijn aan de warmte. Veel warmer hoeft het dan ook niet te zijn om zo'n zware fysieke inspanningen te leveren.
Daarom dat ik dan ook beslist heb om geen zadeltas te nemen maar een extra drinkbus op de fiets.
Mijn fiets is ondertussen klaar voor de prachtige trails. Ongeveer een jaar en 4 maanden nu rijd ik met mijn Scott Spark RC World Cup. De kenners weten dat er hier maar 1 drinkbushouder mogelijk is. Dat is dan ook het enige minpunt aan deze mountainbike volgens mij. Maar dat kan opgelost worden door een houder te monteren aan de zadelpen, onder het zadel achteraan. Alle geluk dat ik deze enkele keren getest heb de afgelopen weken op en rond de Kluisberg. Al bij de eerste offroad passage bleek mijn extra houder te laag te staan. Omdat dit een fully is, voor de niet-kenners, een volledig geveerde fiets, gaat bij de 'open' stand van mijn achtervering soms de demper zo diep in, dat mijn drinkbus hapert aan mijn achterband. Daar was ik mij dus nog nooit van bewust geweest hoe diep de fiets de schokken opvangt. Dus dit heb ik enkele keren moeten aanpassen.  Mijn Mtb is ondertussen volledig gecontroleerd geweest door Dries van VegaBike. Onze fietsenhandelaar die ons ook sponsort. Alles wat ook maar een klein beetje slijtage vertoonde, werd vervangen. Dus hopelijk blijven de grote technische breuken uit. Kleine onderdelen zullen we meehebben.
oa. een slotje voor onze ketting, blokjes om te remmen, een derailleurpad en binnenbanden, de rest moet standhouden.
Voor de rest vertrouw ik helemaal op mijn Spark. Sinds ik met deze topfiets rij, is het plezier om te biken nog groter geworden. Ik voel me er heel goed op.

Ondertussen zit ik in de laatste fase van de trainingen. Om het met een geleerd woord te noemen, ben ik nu aan het 'taperen'.
Kort uitgelegd betekent 'taperen' het volgende.
Dit is de periode waarin de trainingen worden afgebouwd. Het is de periode dat je je lichamelijk en geestelijk voorbereidt op wat gaat komen. Het is de bedoeling dat je lichaam gaat herstellen van je zware trainingsarbeid. Enkel in de zetel liggen is het dan ook weer niet. Je bouwt de omvang van je duurtrainingen af. Hoe langer de wedstrijd waaraan je deelneemt, hoe vroeger je begint af te bouwen. Om te voorkomen dat de conditie afneemt, is het dan vooral van belang de intensiteit te bewaren. Dit zou moeten zorgen voor een verbetering van de prestatie. Dus af en toe nog een intensieve prikkel aan het lichaam geven maar geen lange inspanningen meer. Ik heb het geluk dat ik momenteel krokusvakantie heb. Ik slaap tot ik wakker word en ik ga een halfuur vroeger slapen dan gewoonlijk. Vanaf dit weekend zal ik ook iets meer koolhydraten eten dan voordien. Veel water drinken doe ik al. Het enige wat minder interessant is, is dat het gewicht wat omhoog gaat. Maar ik weet dat het na een paar dagen in de Cape Epic al opnieuw ok zal zijn. Beter wat meer koolhydraten en vocht in het lichaam dan te scherp aan de start staan volgens mij.
Daarom dus dat het lichaam/benen wat raar doen. Het doet je wat twijfelen. Je wil nu superbenen hebben maar je voelt die nog niet zo aan. Afwachten dus tot volgende week.
De Belgische deelnemers aan de Cape Epic 2019 zijn talrijk. Er zouden zo'n 53 bikers aan de start staan. Het vijfde land qua deelnemers na Zuid-Afrika, Brazilië, Zwitserland en Duitsland. Ik hoop dan ook dat ik de meeste zal ontmoeten. We delen dezelfde passie aan de andere kant van de wereld. Op vrijdag zijn we welkom bij de Belgische Consul, nl. Dhr. Stouthuysen, voor een babbel en een drankje op de World Party in Southern Sun Hotel. Als dat niet super is!
Dat we daar ons mannetje zullen staan, is een zekerheid! We kijken dan ook uit naar de prestatie van onze beste Belg, Frans Claes. Een echte topper! Ik hoop dat ik hem even kan ontmoeten in zijn kostbare tijd daar.

Vanaf volgende week donderdag zal ik proberen om elke dag een nieuwe post te voorzien vanuit Zuid-Afrika.
Het wordt stilaan tijd om aan mijn valies te beginnen. Hoe ik alles daarin zal krijgen, is me nog een raadsel... dus begin ik maar beter op tijd!

Tot de volgende !!


'Some days are easy, some days are really tough...
Even if your process can't be ideal, you just do the best you can and be proud of it! ' #raceprep



Sponsored by Archi-Co.be, 2Rebuild.be, Van Trimpont, VegaBike, Fietspositionering DM,
                       Bank Delen, Koerskaffee, Scott en Gobik.